தீண்டத் தகாதவர் பட்டியலில் வேட்டுவர்

வேட்டுவர்கள் கொங்கு நாட்டின் பூர்வ குடி என்றும் உயர்ந்த இனம் என்றும் தங்களுக்கு மரியாதை கிடைக்க வில்லை என்பதால் கவுண்டர் என்னும் கொங்கு வெள்ளாள கவுண்டர்களின் பட்டத்த்தை பயன்படுத்தியும் கட்டு கதைகளை எழுதி வருகின்றனர்.. இவர்கள் பல இடங்களில் தீண்டத் தகாத இனமாக இருப்பதற்கு ஆதாரத்தை இங்கு சமர்பிக்கிறேன் புழுவர் என்னும் சாதியும் வெட்டுவ இனத்தில் ஒரு சாதியாகும்

.... (உண்மயை சொல் உரக்க சொல்) Source:socialjustice.nic.in

கொங்க தேசம்

குளிர்ந்தநதி பன்னிரெண்டு: ஆன்பொருநை (ஆம்ராந்து, ஆம்பிராநதி, அமராவதி), காஞ்சி (நொய்யல்), வானி (வவ்வானி, பவானி), பொன்னி (காவேரி), சண்முகநதி, குடவனாறு (கொடவனாறு), நன்காஞ்சி (நங்காஞ்சி, நஞ்சங்கையாறு), மணிமுத்தாறு (திருமணிமுத்தாறு) மீன்கொல்லிநதி சரபங்கநதி உப்பாறு பாலாறு சங்கரனார் தெய்வத்தலம் ஏழு - கொங்கேழ் சிவஸ்தலங்கள் கருவூர் [கரூர்], வெஞ்சமாக்கூடல், திருச்செங்கோடு, திருநணா [வவ்வானி - பவானி], கொடுமுடி, திருமுருகன்பூண்டி, திருப்புக்கொளியூர் [அவினாசி]) வஞ்சிநகர் நாலு: கருவூர், தாராபுரம், மூலனூர், விளங்கில்

கொங்கதேசத்தின் இருபத்திநாலு நாடுகள்: 1. பூந்துறை நாடு 2. தென்கரை நாடு 3. காங்கய நாடு 4. பொங்கலூர் நாடு 5. ஆறை நாடு 6. வாரக்க நாடு 7. வைகாவூர் நாடு 8. மண நாடு 9. தலைய நாடு 10.வாழவந்தி நாடு 11. தட்டய நாடு 12. பூவாணிய நாடு 13. அரைய நாடு 14. ஒடுவங்க நாடு 15. வடகரை நாடு 16. கிழங்கு நாடு 17. அண்ட நாடு 18. வெங்கால நாடு 19. காவடிக்கா நாடு 20. ஆனைமலை நாடு 21. ராசிபுர நாடு 22. காஞ்சிகோயில் நாடு 23. நல்லுருக்கா நாடு 24. குறுப்பு நாடு

"கோயம்புத்தூர்" பெயர்க்காரணந்தெரியுமா உங்களுக்கு..?

"கோயம்புத்தூர்" பெயர்க்காரணந்தெரியுமா உங்களுக்கு..? காஞ்சிநதியின் (நொய்யல்) வடக்கு நீர்பிடிப்புப்பகுதிகளே ஆறைநாடாகும். இதுவே கோயமுத்தூர் பீட பூமி (Coimbatore plateau) எனப்படுகிறது: http://kongupattakarars.blogspot.in/2011/03/5.html "கவையன்புத்தூரில் இருக்கும் வெள்ளாளன் மலையரில்(மலைய குலம்) கேசன் கோன் ஆன தமிழ வேள்" என்று வருகிறது. பால வெள்ளாளர்கள் புது ஊர்களைத் தோற்றி வித்து இருக்கிறார்கள். இவர்களில் பலர் கோவன் என்ற பெயர் கொண்டவராக இருந்தனர். அவர்களால் தோற்றுவிக்கப்பட்ட புத்தூர் தான் கோவன் புத்தூர் என்பது. இப்பொழுது கோயன்புத்தூர் என அழைக்கப்படும் மாநகரம் ஆகும். நம் கவியரசர் கண்ணதாசனவர்கள் கூறுகின்ற விளக்கத்தை பாரீர். கன்னியரின் இதழழகை கோவையென்பார்! கனிமழலை முழுவடிவை கோவையென்பார்! தேன்தமிழில் திருக்கோவை நூலொன் றுண்டு. திறமான கவிதொகுத்த கோவை யுண்டு. இந்நகரை “கோவை” என ஏனழைத்தார்? எழில்கோயம் புத்தூர் என்றேன் படைத்தார்? என்கருத்தை யான்சொல்வேன்! தமிழறிந்தோர் இதுதவறென் றுரைத்தாலும் தவறே யாக! வஞ்சியர்கள் விளையாடும் வஞ்சி நாட்டின் மன்னருக்கு மக்களென இருவர் வந்தார். செஞ்சரத்து வில்லவனாய் வடபாற் சென்ற செங்குட்டுவன் ஒருவன். தமிழெடுத்து அஞ்சிலம்பை யாத்தணித்த இளங்கோ அண்ணல் அடுத்தொருவன். இவ்விருவர் குறிப்பும் பார்த்து பிஞ்சுமகன் அரசாவான் என்றுரைத்தான் பேதையொரு வேதாந்தி. அதனைக்கேட்டு முன்னவனே நாடாள வேண்டுமென்று முடிமாற்றி உடைமாற்றி இளங்கோ அண்ணல் தன்னாட்டின் எல்லையிலோர் குடிலமைத்தான். தனியாக சாத்தனுடன் தங்கிவிட்டான். அந்நாளில் இளங்கோவன் அமைத்த புத்தூர் அங்கோவன் புத்தூராய்ப் பேரெடுத்து இந்நாளில் கோயம் புத்தூ ராயிற்று..! இயல்பான உருமாற்றம் சரிதச் சான்று! நீலமலைச் சாரலிலே நிலம் விரித்து நெளிந்துவரும் தென்றலினை வளையவிட்டுப் பால்போன்ற இதயத்தைப் பிள்ளை யாக்கிப் பண்பினையும் அன்பினையும் துணைவர் ஆக்கி வாழுங்கள் எனவிட்டாள் தமிழ் மூதாட்டி! வாழ்கின்றார் கோவையிலே நல்ல மக்கள்! சூழ்கின்ற பண்பெல்லாம் கோவையில்தான்! சுவையெல்லாம் பண்பெல்லாம் கோவையில்தான்! ஏனுங்க! என்னவுங்க! ஆமா முங்க! இருக்குங்க! சரியிங்க! பாக்க வாங்க! மானுங்க! வேணுங்களா! வாங்கிக் கோங்க! மலைப் பழமும் இருக்குங்க! எடுத்துக்கோங்க! தேனுங்க! கையெடுங்க! சாப்பிடுங்க! திருப்பூரு நெய்யுங்க! சுத்த முங்க! ஏனுங்க! எழுந்தீங்க! உக்காருங்க! ஏ, பையா! பாயசம் எடுத்துப் போடு! அப்பப்பா! கோவையிலே விருந்து வந்தால் ஆறுநாள் பசிவேண்டும்! வயிறும் வேண்டும்! தப்பப்பா! கோவைக்கு வரக்கூடாது! சாப்பாட்டி னாலேயே சாக டிப்பார்! ஒப்பப்பா இவருக்கு வள்ளல் ஏழ்வர்! உயர்வப்பா இவர்நெஞ்சம் ஊற்றின் தேக்கம்! கொடுத்தவரை பாடுவ தெம்குல வழக்கம் கொடைக்கெனவே படையெடுத்தோர் புலவர் பல்லோர் இனித்தசுவைப் பழங்கொடுத்த வள்ளல் பற்றி இயன்றவரை பாடிவிட்டாள் ஔவைத்தேவி தனித்தனியே கனிவைத்துத் தேனும் வைத்துத் தந்தானைப் புகழ்ந்தானே கம்பன் அன்றும் கொடுத்தவனைப் புகழ்வதுதான் புலவன் பாட்டு குறையெதற்கு? நன்றி சிவா நானுமதைச் செய்துவிட்டேன்.

வேட்டுவர்களின் தில்லுமுல்லும் திருட்டுத் தனமும்.

கொடிவேரி அணை தமிழ் நாட்டின் பெரிய அணைக்கட்டுகளில் ஒன்றாகும். இந்த அணை ஈரோடு மாவட்டத்தின் கோபிசெட்டிபாளையத்தில் உள்ளது. ஈரோடு நகரத்திலிருந்து 45 கிமீ தொலைவிலேயே உள்ள இந்நகரம் அதனுடைய கோவில்களுக்காக மிகவும் புகழ் பெற்ற இடமாகும். ஈரோடு புகைப்படங்கள் - கொடிவேரி அணை Image source:en.wikipedia.org மைசூர் மகாராஜா 17-வது நூற்றாண்டில் இந்த அணையைக் கட்டினார். நெல்லும் கரும்பும் இங்கு விளையும் முக்கிய பயர் வகைகளாகும். மிகப்பெரிய பரப்பளவில் அழகுற நிற்கும் இந்த அணைதான் இந்தப் பகுதி மொத்தமுமே வளமாக இருப்பதற்கு காரணமாகும். இந்தப் பகுதியின் நீர்ப்பாசனத்திற்கு கொடிவேரி அணை மகத்தான பங்கினை ஆற்றி வருகிறது. கழிப்பிட வசதிகளுடன் கூடிய குழந்தைகளுக்கான சிறப்பு பூங்காக்களை அரசு இங்கு ஏற்படுத்தி உள்ளது. பொதுமக்களின் நலனை கருத்தில் கொண்டு அரசாங்கம் அவ்வப்போது சில நடவடிக்கைகளை எடுத்து இந்த அணைக்கட்டின் வளர்ச்சியை ஊக்குவித்து வருகிறது. இந்த உண்மை ஒரு புறம் இருக்க வேட்டுவர் இனத்தவர் இந்த கொடிவேரி அணையை கட்டியவன் இவர்கள் இனத்தை சார்ந்த அரசன் கொங்காள்வன் என்று கட்டு கதை விடுகின்றனர்..உண்மையில் இவர்கள் இனத்தில் கொங்கால்வானம் என்ற அரசனே கிடையாது அந்த மன்னன் கொங்கு வெள்ளாளர் சமூகத்தை சேர்ந்தவன்..இவன் அந்த அணையை எல்லாம் கட்ட வில்லை..

அண்ணன்மார் சாமி

: பொன்னர், சங்கர் இருவரும் அண்ணன்மார் என்று அழைக்கப்படுவதும் தங்கையின் நோக்கில் இருந்துதான். தன் அண்ணன்களைப் பெரியண்ணன், சின்னண்ணன் என்று அருக்காணித் தங்கம் அழைக் கிறாள். இக்கதையை மக்கள் வழக்கில் ‘சின்ன அண்ணன் பெரியண்ணன் கதை’ என்று குறிப்பிடு கின்றனர். அதுவே ‘அண்ணன்மார் சாமி’யாகி யுள்ளது.கொங்கு வேளாளர் சாதியில் அண்ணன் மாரின் பெயரைக் குழந்தைகளுக்கு வைக்கும் வழக்கம் பெரும்பான்மையாக உள்ளது. பொன்னர், சங்கர் ஆகிய அவர்களது இயற்பெயர் அவ்வளவாக வழங்கப் பெறுவதில்லை. பெரியசாமி, சின்னசாமி, பொன்னையன், சின்னையன் ஆகியவை இப் பகுதியில் மிகுதியாகச் சூட்டப்படுகின்றன. பெரிய அண்ணன் என்னும் பெயரும் வழங்குகின்றது. இவை பொன்னர், சங்கர் ஆகிய இருவரையும் குறிக்கும் பெயர்களே ஆகும். வேளாளர் தலைவர்களாகிய பொன்னரும் சங்கரும் வேட்டுவர் தலைவராகிய தலையூர்க் காளியுடன் வீரப்போர் புரிந்து மடிந்து போவதை விவரிக்கிறது. இக்கதைச் சம்பவங்கள் நிகழ்ந்த காலம் கி.பி. பதினைந்தாம் நூற்றாண்டு என்று கூறுகின்றனர். அப்போதிருந்து இன்றுவரை வேளாளருக்கும் வேட்டுவருக்கும் நல்லுறவு கிடையாது. ஒரே பகுதியில் வசித்தாலும் ஒருவரை ஒருவர் எதிரியாகப் பாவிக்கும் மனப்பான்மைதான் நிலவுகின்றது.‘அண்ணன்மார் கதை’ படிக்கும் இடத்திற்கு வேட்டுவர் வரலாகாது; வீரப்பூர் அண்ணன்மார் சாமி கோவில் திருவிழாவின்போது அண்ணன் மார் அனியாப்பூரில் அம்பு தொடுத்தால் வேட்டுவர் குடியில் ஒரு பிணமாவது விழும்; அண்ணன்மார் கதையை வேட்டுவர் கேட்கவே கூடாது; ஊரில் கதை நடந்தால் வேட்டுவர் காது கேளாத தூரத்திற்குச் சென்றுவிட வேண்டும்’.வேளாளருக்கும் வேட்டுவருக்கும் இடையே பெரும்போர் நடந்தது. கடலும் சமுத்திரமும் கலந்து பிரிந்தாப்போல் வெள்ளமதுபோல வீரமலை வனங்களெல்லாம் வேடுதளம் நிற்குதப்போ அந்தப்படை சேனை எல்லாம் அணிஅணியாய் வந்து நிற்க’ (ப.395) என்று வேடுவர் படையை வருணிக்கிறது அண்ணன் மார் சுவாமி கதை. அதுமட்டுமல்ல, வேட்டுவர் களைப் பூண்டோடு கருவறுக்க முடிவெடுத்துப் பொன்னர் செய்யும் போரை அண்ணன்மார் சுவாமி கதை இவ்விதம் விவரிக்கிறது: தட்டைய நாடும் தாராபுர நாடும் பள்ளிப்பொதி நாடு பருத்திப்பொதி நாடு வெத்திநாடு வேங்கல நாடு இதுவெல்லாம் வெட்டியே சங்கரித்து ஆத்தூரு பின்னம் அடுத்த பவுத்திரமும் காங்கைய நாடும் கருவூர்ப்பதி நாடும் வெண்டையம் குலுக்கி நாடு வெத்தியுள்ள நன்னாடும் பூந்துறை நாடும் புகழ் பெரிய நன்னாடும் ஓமல நாடு ஓங்குபுகழ் அறைய நாடு கிழக்கு வளநாடு கீர்த்தி உள்ள மேனாடு பெரிய மலையாளம் பெம்ந்துறையும் நன்னாடு வேடுதளம் உள்ளதெல்லாம் பொன்னர் வெட்டிக் கருவறுத்து ஆணென்று பிறந்ததெல்லாம் பொன்னர் அறுத்துச் சிரமறிந்தார் (ப.413) அதாவது வேட்டுவர் வாழ்ந்த பல இடங் களுக்கும் பொன்னர் படை சென்று அவர்களைக் கருவறுக்கும் விதத்தில் போர் புரிந்ததாக இப்பகுதி தெரிவிக்கிறது. அக்காலத்தில் பெரும்பகுதியும் காடாக இருந்த கொங்கு நாட்டில் வேட்டுவர் குடியிருப்புகளைத் தாக்கி அழித்தது வேளாளர் படை எனக் கொள்ள இடமிருக்கிறது. வேளாண்மை நில உருவாக்கத்திற்கு வேட்டுவரையும் அவர் சார்ந்த காடுகளையும் அழித்தல் தேவை. ஆகவே இது மிக முக்கியமான போர். வேட்டுவர்களும் மிகக் கடுமை யாகப் போராடி உள்ளனர். வேட்டுவப் பெண் ஒருத்தி பொன்னரைப் பார்த்து, ‘நாங்கள் பலி எடுக்காது போனாலும் நலமுடனே எங்களுட வயிற்றுக்கரு உனை வகையாய் பலிவாங்கும்’ (ப.413) என்கிறாள். அந்த அளவு ஆக்ரோஷமான போர் என இக்கதை கூறுகின்றது. வேட்டுவர் சாதியே அழிந்துவிடும் என்னும் நிலையில் மாயவரின் செயலால் அந்தச் சாதிக்குப் பொன்னர் கருணை காட்டுகிறார். அதை, ‘கட்டை தழையுமடா கருவுகள் உண்டாகுமினி வெட்ட வெட்டத்தான் தழைக்கும் வெத்தி வேங்கள நாடு’ (ப.415). வேட்டுவரைக் கண்டு ஒதுங்கிப் போகும் நிலையை வேளாளர் கடைப்பிடிக்கின்றனர். அதற் கேற்ப அவர்களது குணாம்சம் பற்றிய சில பழமொழிகள் உருவாக்கம் பெற்றுள்ளன. ‘வெள்ளாட்டுக்குத் தீனி போடக் கூடாது; வேட்டுவனுக்குச் சோறு போடக் கூடாது’ என்பது ஒரு பழமொழி. வெள்ளாட்டுக்குத் தீனி போட்டு அன்பாக வளர்த்தாலும் அதற்கு நன்றி விசுவாசம் இருக்காது என்பது பொது நம்பிக்கை. வளர்த்த கடா மார்பிலே பாய்தல் என்னும் வழக்கும் உண்டு. ஆகவே வெள்ளாட்டின் மீது அன்பு வைத்துத் தீனி போட்டு அதை வளர்க்கக் கூடாது என்கிறது பழமொழி. அதேபோல வேட்டுவனுக்குச் சோறு போட்டால் அவனும் நன்றி விசுவாசத்தோடு நடந்துகொள்ள மாட்டான் என்பது பழமொழியின் கருத்து. இது போன்ற மற்றொரு பழமொழி, ‘வயிறு முட்டச் சோறு போட்டாலும் வேட்டுவன் மோட்டுவளையப் பாப்பான்’ என்பது. இந்தப் பழமொழியைக் கேட்டதும் போட்ட சோறு போதாமல் வீட்டின் உள்பகுதி மேற்கூரையான மோட்டுவளையைப் பார்ப்பான். வேட்டுவர் திருடர், நன்றி யில்லாதவர் என இப்பழமொழி கட்டமைக்கிறது.

வேட்டுவர்களும் அவர்களின் பூர்விகமும்

வேட்டுவர்களும் அவர்களின் பூர்விகமும்: வேட்டுவர்களின் முன்னோராக கண்ணப்ப நாயனார் அவர்கள் கருத படுகிறார்.இவரின் பூர்விகம் பற்றி ஒரு பார்வை: பொத்தப்பி நாடு : ஆந்திர மாநிலத்தின் இப்போதைய கடப்பை மாவட்டத்தில் புல்லம் பேட்டை வட்டத்தில் உள்ள ஒரு சிற்றூராகும். உடுப்பூர் : இவ்வூர் குண்டக்கல் - அரக்கோணம் ரயில் பாதையில் உள்ள இராசம்பேட்டைக்கு அருகில் உள்ளது. உடுக்கூர் என இன்று வழங்கப்படுகிறது. இப்படி இருக்க இவர்கள் கொங்க அல்லது கங்க நாட்டை சொந்தம் கொண்டாடுவது முரண் அற்றது. இவர்களில் இன்றும் வடுக வேட்டுவர் என்ற ஒரு பிரிவு உள்ளது.இந்த வடுக வேடர்களே வேடுவர்களின் ஆதி குலமாக இருக்க வேண்டும். கொங்கர் எனும் வார்த்தையும் வேடுவர்களும்: "கொங்கச் செல்வி குடமலையாட்டி" - சிலப்பதிகாரம் 12-1-47 இளங்கோவடிகளும் கண்ணகியை, கொங்கச் செல்வி குடமலையாட்டி என்று புகழ்ந்தார். பாலைநிலத்து வேட்டுவர் விழாக் கொண்டாடும்போது சாலினி என்னும் குறிக்காரி தெய்வம் ஏறிக் குறி சொல்லும்போது கண்ணகியை “இவளோ கொங்கச்செல்வி, குடமலையாட்டி” எனக் கூறுகிறாள். ஆக வேட்டுவர்(வேடுவர், வேட்டையாடும் இனத்தோர்) கொங்கர்களல்ல, கொங்கர் என்ற பதம் வேட்டுவருக்கல்ல என்று தெரியவருகின்றது. குரவர்களும் வேட்டை தொழிலை தான் குல தொழிலாக வைத்திருந்தனர் இவர்களும் குறவர் இனத்தவரின் பிரிவாகத்தான் இருக்க வேண்டும்.வடுகபட்டிக்கும் கொங்கு நாட்டுக்கும் சம்பந்தம் இல்லை ஆந்திராவில் இருந்து பொழைக்க வந்த இனம் என்பது விளங்குகிறது.

அண்ணமார் சாமி கதை

அண்ணமார் சாமி கதை (பொன்னர் – சங்கர்) - வீரப்பூர் கொங்கு நாடு என்பது சுமார் 500 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு காவிரியின் கரையினை ஒட்டிய கரூர் – திருச்சி சாலையில் அமைந்துள்ள அமராவாதி ஆற்றினை உள்ளடக்கிய நாடாகும். இந்த கட்டுரையில் நாம் சொல்லும் மாந்தர்களின் தாய் மற்றும் தந்தையின் சபதத்திலிருந்து தொடங்கி தங்கையின் அழுகை வாயிலாக முடிகிறது. இந்த கதையினை நமது முதல்வர் அவர்கள் புத்தக வடிவில் “பொன்னர் சங்கர்” என்று எழுதி இருப்பதன் மூலம் இக்கதையின் சிறப்பினை நாம் அறிய முடியும். இந்த கதையினை தற்சமயம் நடிகர் பிரசாந்த் நடித்து

தயாரிக்க கதை வசனத்தை முதல்வரே கையாண்டுள்ளார். அத்தை மகனை மசையன் என தெரிந்தும் கணவனாக ஏற்றுக்கொண்ட நாச்சியாரின் குழந்தைகளே பொன்னரும் சங்கரும். இந்த கதை நடந்த இடமாக கருதப்படும் வீரப்பூரில் வருடம் தோரும் மாசி மாதம் நடைபெறும் திருவிழா காண கண்கோடி வேண்டும். 7 நாட்கள் நடக்கும் இவ்விழாவிற்கு வரும் அனேகரும் அந்த 7 நாட்களும் அங்கேயே தங்கி இருப்பர் எனப்து குறிப்பிடத்தக்கது. இலட்சக்கணக்கில் கூடும் கூட்டம் என அந்த இடமே திமிலோகப்படும். (இன்றும் கொங்கு வேளாளர் வீட்டில் பெண்குழந்தைகளை ’தங்கம்’ என்றே அழைப்பதை நான் பார்த்திருக்கிறேன்) கரூரில் சில அன்பர்கள் சேர்ந்து “அண்ணன்மார் அன்னதானக்குழு” என்கிற பெயரில் இந்த திருவிழாவின் முக்கிய நாளாக வேடபரி அன்று அன்னதானம் வழங்குவர். அந்த குழுவில் அடியேனும் ஒருவனாக இருந்து கடந்த 5 ஆண்டுகளாக சேவை செய்து வருகிறேன். சுமார் 5000 பேருக்கும் உணவளிக்கும் வண்ணம் உணவு தயார் செய்யப்பட்டு டெம்போ வண்டிகளில் கொண்டு செல்லப்பட்டு வினியோகிப்படும். 5000 பேருக்கு சாப்பாடு என்றவுன் ஒரு நாள் முழுவதும் உணவளிக்கப்படும் என்று நினைக்காதீர்கள் நண்பர்களே. வெறும் ஒரு மணி நேரத்தில் அந்த உணவு வழங்கப்பட்டு காலியாகிவிடும். இந்தக்கதை ரொம்ப பெருசு என்பதாலும் தட்டச்சு செய்ய ஆகும் கால நேரத்தை நினைவில் கொண்டு மூலக்கதையை இணையத்தில் நட்பூ வலைத்தளத்திலிருந்து பெற்று உங்களுக்கு அளித்துள்ளேன். இதோ அந்தக்கதை: இரா.கிருபாகரன் கொங்குப்பகுதியில் வழங்கப்பட்டு வரும் முக்கியமான கதைப்பாடல் ‘குன்னடையான் கதை’ என்றும் ‘அண்ணன்மார் கதை’ என்றும் அழைக்கப்படும் கதைப்பாடலாகும். இக்கதையின் பல்வேறு கூறுகள் நாட்டார் வழக்காறுகளில் இடம்பெற்றுள்ளன. கொங்கு வேளாளர் தலைவர் களாக விளங்கிய பொன்னர், சங்கர் என்னும் இரு சகோதரர்களின் வரலாற்றைக் கூறும் வீரப்பாடல் இது. இவர்களுக்கு அருக்காணித் தங்கம் என்னும் தங்கை ஒருத்தி, கதையின் முக்கிய பகுதி இந்தத் தங்கையின் நோக்கிலிருந்தே நகர்கின்றது. கதையின் இறுதிக் கட்டமான படுகளம் அருக்காணித் தங்கத்தை மையமாகக் கொண்டது. கதைத் தலைவர்களாகிய பொன்னர், சங்கர் இருவரும் அண்ணன்மார் என்று அழைக்கப்படுவதும் தங்கையின் நோக்கில் இருந்துதான். தன் அண்ணன்களைப் பெரியண்ணன், சின்னண்ணன் என்று அருக்காணித் தங்கம் அழைக் கிறாள். இக்கதையை மக்கள் வழக்கில் ‘சின்ன அண்ணன் பெரியண்ணன் கதை’ என்று குறிப்பிடு கின்றனர். அதுவே ‘அண்ணன்மார் சாமி’யாகி யுள்ளது. பொன்னர்-சங்கர் திருச்சிக்கும் கரூருக்கும் இடையிலான பொன்னிவளநாட்டை ஆண்டனர். கொங்கு வேளாளர் சமுதாயம் அண்ணன்மாரின் பெயரைக் குழந்தைகளுக்கு வைக்கும் வழக்கம் பெரும்பான்மையாக உள்ளது. பொன்னர், சங்கர் ஆகிய அவர்களது இயற்பெயர் அவ்வளவாக வழங்கப் பெறுவதில்லை. பெரியசாமி, சின்னசாமி, பொன்னையன், சின்னையன் ஆகியவை இப் பகுதியில் மிகுதியாகச் சூட்டப்படுகின்றன. பெரிய அண்ணன் என்னும் பெயரும் வழங்குகின்றது. இவை பொன்னர், சங்கர் ஆகிய இருவரையும் குறிக்கும் பெயர்களே ஆகும். இரட்டைக் குழந் தைகள் ஆண்களாகப் பிறக்கும் என்றால் இந்தப் பெயர்களை அக்குழந்தைகளுக்குச் சூட்டுவது பெருவழக்கு. அருக்காணி, தங்கம், தங்கம்மாள் ஆகிய பெயர்கள் பெண்களுக்குச் சூட்டப்படுகின்றன. இக்கதையில் வரும் பிற பாத்திரங்கள் பெயர் களாகிய ராக்கியண்ணன், முத்தாயி, பவளாயி, பாவாயி முதலிய பெயர்களையும் மக்கட் பெயர் களில் காணலாம். அண்ணன்மாரின் தந்தையாகிய குன்னடையானை இக்கதைப்பாடல் ‘மசையன், மசச்சாமி, மசக்கவுண்டன்’ என்றெல்லாம் குறிப்பிடும். அவரது குணத்திற்கு உவமையாக ‘வெள்ளைச் சோளம்’ என்றும் கதை கூறும். இவையெல்லாம் ‘வெகுளி’ என்னும் பொருள் கொண்டவை. பங்காளிகளின் சூழ்ச்சிகளை எல்லாம் அறியாமல் எல்லாரையும் நம்பிவிடும் அவரது குணத்தை விவரிக்க இத்தகைய சொற்கள் கையாளப்படுகின்றன. இவை இன்று மக்கள் வழக்கிலும் உள்ளன. எதையும் நம்பி விடும் குணமுள்ள, விவரமில்லாத ஆட்களுக்குப் பட்டப் பெயர்களாக ‘மசையன்’ உள்ளிட்டவை வழங்கு கின்றன. இப்பகுதியில் வழங்கிவரும் விடுகதை ஒன்றும் முக்கியமானது. ‘பெரியண்ணன் வேட்டிய மடின்னாலும் மடிக்க முடியாது சின்னண்ணங் காச எண்ணுனாலும் எண்ண முடியாது’ என்பது அப்பழமொழி. வானம், விண்மீன்கள் என்பன இதற்கு விடை. இதில் பெரியண்ணன், சின்னண்ணன் என்று வருபவை அண்ணன்மாரைக் குறிப்பவையே. இந்த விடுகதையின் பிற வடிவங்களும் உள்ளன. ஆனால் கொங்குப் பகுதியில் குறிப்பாகக் கொங்குவேளாளர் வழக்கில் இந்த வடிவமே காணப்படுகின்றது. மக்கள் வழக்கில் அண்ணன்மார் கதை எந்த அளவு இரண்டறக் கலந்திருக்கிறது என்பதற்கு இவையெல்லாம் சான்றுகள். இவற்றால் அக்கதையின் செல்வாக்கு பிடிபடுகிறது.

ஆனால் இக்கதை அடிப்படையில் உருவாகியுள்ள பழமொழிகள் சில உள்ளன. அவற்றைக் கதை கூறும் வரலாற்றோடு தொடர்புபடுத்திப் பார்க்க முடியும். இக்கதையின் முதற்பகுதி அண்ணன் மாரின் பெற்றோராகிய குன்னடையான் தாமரை நாச்சி ஆகியோரின் அவல வாழ்வையும் அவர் களுக்குப் பங்காளிகளே எதிரிகளாக விளங்கு வதையும் காட்டுகின்றது. கதையின் பின்பகுதி வேளாளர் தலைவர்களாகிய பொன்னரும் சங்கரும் வேட்டுவர் தலைவராகிய தலையூர்க் காளியுடன் வீரப்போர் புரிந்து மடிந்து போவதை விவரிக்கிறது. இக்கதைச் சம்பவங்கள் நிகழ்ந்த காலம் கி.பி. பதினைந்தாம் நூற்றாண்டு என்று கூறுகின்றனர். அப்போதிருந்து இன்றுவரை வேளாளருக்கும் வேட்டுவருக்கும் நல்லுறவு கிடையாது. ஒரே பகுதியில் வசித்தாலும் ஒருவரை ஒருவர் எதிரியாகப் பாவிக்கும் மனப்பான்மைதான் நிலவுகின்றது. இத்தொடர் பகைக்குக் காரணம் அண்ணன்மார் கதையில் வரும் சம்பவங்கள்தான். அண்ணன்மார் கதை வேளாளருக்கும் வேட்டுவருக்கும் நிகழ்ந்த சண்டை என்பதை மக்கள் இன்றும் தீவிரமாக நம்புகின்றனர். இக்கதை நிகழ்த்தப்படுதல் தொடர்பாக நிலவும் நம்பிக்கைகளை கோ.ந. முத்துக்குமாரசாமி கீழ்வருமாறு பட்டியலிடுகிறார். ‘அண்ணன்மார் கதை’ படிக்கும் இடத்திற்கு வேட்டுவர் வரலாகாது; வீரப்பூர் அண்ணன்மார் சாமி கோவில் திருவிழாவின்போது அண்ணன் மார் அனியாப்பூரில் அம்பு தொடுத்தால் வேட்டுவர் குடியில் ஒரு பிணமாவது விழும்; அண்ணன்மார் கதையை வேட்டுவர் கேட்கவே கூடாது; ஊரில் கதை நடந்தால் வேட்டுவர் காது கேளாத தூரத்திற்குச் சென்றுவிட வேண்டும்’ (ப.34). வேளாளருக்கும் வேட்டுவருக்கும் இடையே உள்ள பகைக்குக் காரணம் இக்கதைச் சம்பவங்கள் தான் என்பதை இந்த நம்பிக்கைகள் காட்டுகின்றன. இக்கதை பங்காளிச் சண்டையைத்தான் மையமாகக் கொண்டது என்று ஆய்வாளரில் ஒரு பிரிவினர் குறிப்பிடுகின்றனர். அவர்கள், அண்ணன்மாரும் வேளாளரும் இந்த மண்ணின் மைந்தர்கள்தான் என்னும் கருத்துடையவர்கள். ஆனால் வேளாளர் வேறு பகுதியில் இருந்து இப்பகுதிக்கு வந்து குடியேறி யவர்கள் என்னும் கருத்துடைய ஆய்வாளர்கள் அண்ணன்மார் கதை கொங்குப் பகுதியின் பூர்வ குடிகளாகிய வேட்டுவருக்கும் வேறு பகுதியில் இருந்து வந்து குடியேறிய வேளாளருக்கும் இடையே நடந்த சண்டைதான் என்று கருதுகின்றனர். இரண்டு சாதியைச் சேர்ந்த மக்கள் சில நூற்றாண்டுகளாகத் தம்முள் பகை பாராட்டி வருகின்றனர் என்றால் அதை நாம் சாதாரணமாக எடுத்துக் கொள்ள முடியாது. இட்டுக் கட்டிய ஒரு விஷயம் பகையை உருவாக்கி நிலைப்படுத்திவிட்டது என்பது வெறும் சமாதானம் தான். வேளாளருக்கும் வேட்டுவருக்கும் இடையே பெரும்போர் நடந்த தாகவே ‘அண்ணன்மார் சுவாமி கதை’ தெரிவிக்கிறது. பாமரர் பரிந்து போற்றும் படுகளத் திருவிழா கிராமத்து வழிபாட்டு வடிவங்கள் இலக்கியத்தோடும் கலைகளோடும் இணைந்திருப்பது போலவே மத வழிபாட்டோடும் பிணைந்திருக்கிறது. வரலாற்று நிலவியலை மீட்டுருவாக்கம் செய்யும் இவ்வழிபாட்டு முறைகளில் பெண் தெய்வத்தின் ஆதிக்கம் அதீதமாகவே காணப்படுவதுடன், சமுதாய நோக்கில் பார்க்குமிடத்து கூட்டு வழிபாடாகவே அமைந்து இயற்கையில் ஏற்படும் பெருங்கேடுகளை தடுக்கும் அடிமன நம்பிக்கையை ஊட்டுகிறது. ஊர்திரண்ட உணர்வை வெளிப்படுத்தும் இவ்வழிபாடு வருடா வருடம் வந்து சேர்வதுடன், உழைக்குந் தொழிலாளர்களுக்கு ஓய்வையும் தருகிறது. ஒற்றுமை உணர்வின் வெளிப்பாடாக அமையும் இவ்வழிபாடு வாழ்வியலோடு ஒட்டியதொரு நிகழ்ச்சிபோக்கு மாத்திரமின்றி பண்பாட்டுக் கூறின் பக்குவமாகவும் பிரகாசிக்கின்றது. நம்பிக்கையே இங்கு நடம் புரிவதனால், அழுகையும், தொழுகையும், விரதமும் வேண்டுதலும், நேர்த்தியும் நிவர்த்தியும் முன்னுரிமை பெறுகின்றது. அந்த வகையில் மலையக இந்திய வம்சாவளி மக்களின் பின் புலத்தை கலைபண்பாட்டு வழிபாட்டுத் தடங்களை கடந்த ஒன்றரை நூற்றாண்டுக்கு மேலாக பாதுகாத்து வரும் ஒரு பாமர பாட்டாளி சமூகத்தின் நம்பிக்கை எதிர்பார்ப்புகளை, வாழ்வியல் அம்சங்களை வேரோடும் வேரடி மண்ணோடும் எடுத்துக்காட்டும் ஏடறியா இயல்புகளை ஆழமும் அகலமுமாக்குவதிலும் அண்ணன்மார் கதை என்ற பொன்னர் சங்கர் கதை உந்து சக்தியாக விளங்குகிறது. நாடும் நாகரீகமும் பின்னிற்கும் கலைகளில் கூத்து கலை முதன்மை பெறுவதுடன், இந்தியாவே இதன் வேரிடமாக விளங்குகிறது எனலாம். அன்பின் அடையாளமாகக் காமன் கூத்தும், அறத்தின் அடையாளமாக அருச்சுனன் தபசும் இருப்பதுபோல், வீரத்தின் விளை நிலமாக விளங்குவதே பொன்னர் சங்கர் கதையாகும். இந்தக் கலைகள் பெருந்தோட்ட மக்களை பிரகாசிக்க வைத்துள்ளது என்பதிலும் பார்க்க, கோணற்படாத வாழ்வைக் கொண்டு நடாத்தவும், கட்டுக்கோப்புக்குள் கால் பதித்து வாழவும், ஊன் கலந்த உணர்வுகளை இந்திய வம்சாவழி என்ற இன அடையாளத்தை இறுக்கப்படுத்துவதிலும் மைல் கல்லாக விளங்குகிறது. அறுபதில் அகவை ஊவா மாகாண பதுளை மாவட்ட கொஸ்லாந்தை மீரியபெத்தையில் மண்வாசனை மாறாத நிலையில் கொண்டாடப்படும் அன்றேல் நடாத்தப்படும் பொன்னர் சங்கர் கதை அறுபதாண்டுகள் வரை நடந்து வைர விழா வாசலுக்கு வந்திருப்பதே ஒரு வரலாறாகும். "வருஷா...வருஷம் வருகுதடி பொன்னர் சங்கர் கொஸ்லாந்தை மீரிய பெத்தையில் கூடுதடி கோடி சனம்...." என்று கூறும் இப்பிரதேச மக்கள் ஆண்டுக்கொரு முறை அடையும் அனுபவமே புதிராகும். தேயிலை தேசத்தின் தியாக இயந்திரங்களான மலையகத் தோட்டத் தொழிலாளர்கள் உழைப்புக்கு உரமூட்டுவது போலவே, கலையோடு சேர்ந்த கடவுள் வழிபாட்டுக்கும் காத்திரம் படைக்க வல்லவர்கள் என்பதை மீரிய பெத்தை தோட்ட மக்கள் தமது அறுபதாண்டு `படுகள' நிகழ்வால் மெய்ப்பித்துள்ளனரெனலாம். வரலாற்றுத் தளம் முந்தியிருந்தாலும், வாழ்க்கைத்தரம் பிந்தியிருக்கக் காணப்படும் மலையகப் பெருந்தோட்ட மக்களிடையே, நம்பிக்கைச் சடங்குகள் இன்றும் இறவாமலே இருந்து வருகின்றன. பாரதத்திலிருந்து வியர்வை சிந்த வெறுங்கையோடு வந்தவர்களென விபரிக்கப்பட்டாலும், வாழ்க்கைச் சுமையோடும், வறுமைச் சுமையோடும் வந்தவர்கள் கூடவே தமது வேராகவும் விழுதாகவும் கலைப் பண்பாட்டு அம்சங்களை பிடி மண்ணாகவே அள்ளி வந்தனர். இவ்வாறு தென்னாட்டிலிருந்து தேடி வந்த தேயிலை தோட்டத்துக்குள் நுழைந்த பெருங்கதைகளுள் ஒன்றே பொன்னர் சங்கர் கதையாகும். பொன்னி வள நாட்டு மன்னனின் வீரத்தை விதந்துரைக்கும் இக்கதை வேனிற்காலமான மாசி மாத வளர்பிறையில் ஆரம்பமாகி ஒரு மாதம் ஓடிச் சென்று நிறைவுறுகின்றது. குன்றுடையான் கதை, அண்ணன்மார் சுவாமிகள் கதை என்றெல்லாம் பெயர் பெறும் பொன்னர் சங்கர் கதை ஓர் இன மக்களின் இடப் பெயர்ச்சியையும், அவர்கள் கொங்கு நாட்டிற்கு வந்து ஆதிக்கம் பெற்ற விபரத்தையும் காட்டுகிறது. கொங்கு நாட்டு வேளாளரின் சமூகப் பண்பாடு, அவர்களின் வெள்ளை உள்ளம், உண்மைக்காக உயிர் கொடுக்கும் பண்பு என்பவைகளை அண்ணன்மார் கதை விளக்குவதுடன், பாட்டு வடிவிலமைந்த வீரப்பூர் பொன்னர் சங்கர் நூல் விளக்கம் தருகிறது. ஆர்.கருணையம்மாள் என்பவரின் நூலில் மாயலூர் செல்லாண்டியம்மனை மனக்கண்முன் நிறுத்தக் காணலாம். வரிபோட்டு வசூலித்து வரலாறு பாடும் இக்கதையின் உள்ளோட்டங்கள் இவ்வாறு உருண்டு போகக் காண்கிறோம். உண்மைக்காய் உயிரிழப்பு பொன்னுடையான் என்ற குன்னுடையான் கவுண்டருக்கும், தாமரை கவுண்டச்சியாருக்கும் பிறந்தவர்களே பொன்னர். சங்கர் மற்றும் தங்கம், மூவரும் வரத்தால் பிறந்தவர்கள் என்பதோடு, வீரபாகு சாம்பானும் இவர்களுக்கு துணையாக இருந்துள்ளான். மேலும் ஐந்து வயது நிரம்பி விபரம் பெறும் வரை அண்ணன்மார் இருவரையம் காளி தேவியரே வளர்த்தாரெனவும் சுட்டப்படுகிறது. பாம்புக்கு பல்லில் விஷம், பங்காளிக்கு உடம்பெல்லாம் விஷம் என்பதுபோல் வேளாளர்கள் பங்காளிப் பகையை பரம்பரையாக கொண்டவர்கள் என்பர். இதனால் தாயார் தாமரை தான்பட்ட இன்னல்களையும் சபதங்களையும் நினைவுபடுத்தி பொன்னர் சங்கர் இருவரிடமும் கூற, அவர்கள் பங்காளிகளை பலிவாங்கி தாயை மகிழ்விக்கின்றனர். அத்துடன், பெற்றோரின் நிலபுலங்களை மீட்க சோழராஜனின் மேலை நாட்டை கைப்பற்றுவதாகவும் கதை கூறுகிறது. பொன்னரும் சங்கரும் போருக்கு செல்லும் வேளையிலேயே, தாயும் தந்தையும் இறந்து விடுகின்றனர். இவர்களது இறப்பிற்கு பின்னரேயே திருமணம் செய்வதுடன், தாயின் சபதத்துக்காக மனைவியரை சிறையிட்டதாகவும் கதைத் தொடர்கிறது. பொன்னரும் சங்கரும் சோழன் ஆதரவால் வளநாட்டுக்கு உரிமை பெற்ற காவலர்களாக இருக்கின்றனர். நங்காள் எனப்படும் தங்காள் கிளி கேட்க, தங்கைக்காக அவர்கள் அன்னக்கிளி கொண்டு வர வீரமலை காட்டுக்கு போவதை,"நாகமலை தோகை மலை நாலுபக்க வீரமலை வீரமலை நடுவினிலே.... எனத் தொடரும் பாடல்கள் புலப்படுத்துவதுடன், காட்டில் சங்கர் அறுபதடி வேங்கையை வெட்டுகிறார். இதனால் தலையூர் காளி கோபமுற்று கூத்தாளை நாட்டைத் தாக்கி குப்பாயியை சிறையெடுத்துப் போகிறாள். பொன்னரும் சங்கரும் குப்பாயியை மீட்க தற்கொலை செய்து கொள்கிறார்கள். பொன்னரும் சங்கரும் சாம்பானும் வேடுபடையோடு மோதி இறக்கின்றனர். அரண்மனையில் தனியாய் வசித்தத் தங்காள் அன்னியர்களை அழைக்க, அவர்கள் மறுத்து பட்டணம் போய் விடுகின்றனர். அரண்மனையில் தனியாக தங்காள் ஒப்பாரி வைத்து அழுகிறாள். உயிர் பிச்சை கேட்டு புலம்பும் அவள் படுகளம் போய் புலம்புகிறாள். பொன்னர் சங்கர் இறந்ததே படுகளம் எனப்படுகிறது. அதன் பின் தண்ணீர் எடுத்தெளித்து பிரம்பால் தட்டுமாறு கூற, தங்காள் அவ்வாறே செய்ய இறந்தவர்கள் உயிர்பெற்று அமரராகின்றனர். இதனால் தான் `கொங்குமலிந்தால் எங்குமலியும்' என்ற பழமொழி கொண்ட அந்த நாட்டின் முழுதும் பரவியுள்ள கதைப்பாடல் வரிகளில், " ஒக்கப் பிறக்கணுமா - அண்ணா ஒரு முலைப் பால் உண்கணுமா கூடப் பிறக்கணுமா? அண்ணா கூட்டுப்பால் உண்கணுமா என்ற சகோதரப் புலம்பல் தொடர்வதை காண்கிறோம். இதன் அடியொட்டிய அத்தனை விடயங்களும் இன்றும் மீரியபெத்தை படுகளத்தில் மறுவடிவமாக்கப்படுகிறது. நேர்த்தியும் நிவர்த்தியும் மீரியபெத்தை ஆலயத்தை நம்பி நாட்டின் நாலாபுறமிருந்தும் வரும் அடியார்கள் பல வேண்டுதல்களை வேள்விகளாக வைக்கின்றனர். தோட்டத் தொழிலாளர்களாக இருப்பவர்கள் குடிக்கு அடிமையானவர்கள், குழப்பம் இழைப்பவர்கள் என்றெல்லாம் முத்திரை குத்தும் பலரின் முகத்திரையை கிழிப்பதில் கொஸ்லாந்தை மீரியபெத்தை தோட்ட மக்கள் பலே கெட்டிக்காரர்கள். பெரியகாண்டி அம்மன் பேரில் (தங்காள்) பெருவிழாவும் கதை படிப்பும் ஆரம்பமானதும் மது, மாமிசம் மறைந்து விடுகிறது. அந்திபட்டதும் அண்ணன்மார் கதை கேட்கவேண்டுமென்ற ஆவலில் பெரியோர் முதல் சிறியோர் வரை அமைதியாக ஆலயத்தில் கூடுகின்றனர். வருத்தம் வந்தால் கூட வைத்தியத்தை விட ஆலயத்தின் விபூதி, தீர்த்தத்தை விரும்பிப் பெறுகின்றனர். எவரேனும் ஒரு பொருளை தவறவிட்டால் கூட அதை கோவில் பூசகர் மூலம் மீட்டுக்கொடுக்கும் நல்ல பண்பும் பக்தியும் காணப்படுகின்றதென்றால், மக்களை காக்கும் மகாமுனி என்ற தெய்வத்தின் மீது அவர்கள் கொண்ட தீராத பற்றே அதற்கு காரணமாகும். படுகளம் வந்த பலர் விட்டுச் சென்றுள்ள விலாசங்கள் தேசமுழுவதுக்கும் இத்திருவிழா தெரிந்துள்ளதை மெய்ப்பிக்கிறது என உணரலாம். ஆற்றங்கரையோரம் அமைதியான சூழல், ஆயிரமாயிரமாய் அணி திரண்டாலும் அன்னதான ஆகார வசதிகள், ஏழை செல்வந்தன் என்று பேதமின்றி வந்து வழிபடும் இவ்வாலயத்தில் படுகளத் திருவிழாவை ஆரம்பித்து வைத்த பெருமை கருப்பண்ணபிள்ளை நல்லுசாமி கவுண்டரையே சாரும். திருச்சிராப்பள்ளி மாவட்டம் மணப்பாறையை அடுத்த வீரப்பூரில் அண்ணமார் சாமி, கன்னிமாரம்மன் என்றழைக்கப்படும் பெரியகாண்டியம்மன், பொன்னர், சங்கர், தங்காள், மத்திரம் காத்த மகாமுனி, மாசி கருப்பண்ண சாமி, ஆகிய கோவில்கள் உள்ளது. “தமிழகத்தின் மற்ற மாவட்டங்களிலும் அண்ணமார் சாமி கோவில் நிறைய உள்ளது. குல தெய்வமாகவும் அண்ணமார் சாமி உள்ளது.” தமிழ்கத்தின் எல்லா மாவட்டங்களிலும் இருந்து பக்தர்கள் வீரப்பூர் வந்து பொங்கல் வைத்து பூஜை செய்து வேண்டுதல்களை நிறைவேற்றுவதும் தினமும் வழக்கமாக நடைபெற்று வருகின்றது. ஆண்டுதோறும் மாசி மாதம் கன்னிமாரம்மன் கோவில்களின் மாசிப்பெருந்திருவிழா நடைபெறும். தமிழகத்தின் எல்லா மாவட்டங்களில் இருந்தும் பல லட்சம் மக்கள் வந்து மாசிப்பெருந்திருவிழாவில் கலந்து கொள்வார்கள். மாசிப் பெருந்திரு விழாவின் முன்னோட்டமாக ஆண்டின் தொடக்க முதல் திருவிழாவாக ஆண்டுதோறும் ஆயுதபூஜை அடுத்த நாளான விஜயதசமி அன்று மகாநோன்புத்திருவிழா மாசிப்பெருந்திருவிழா வேடபரி போன்றே சிறப்பக நடைபெறும். மகாநோன்பு திருவிழா ஆயுதபூஜைக்கு அடுத்த நாளான விஜயதசமி அன்று நடைபெறுகின்றது. வீரப்பூர் கன்னிமாரம்மன் கோவிலில் இரவு முழுவதும் தனித் தனியாக சிறப்பு வழிபாடு நடத்துவார்கள் நான்கு கால பூஜை நடைபெறும். விஜயதசமி அன்று மாலை 5 மணிக்கு பெரியகாண்டியம்மன் கோவிலில் இருந்து அலங்கரிக்கப்பட்ட குதிரை வாகனத்தில் கம்பீரமாக பொன்னர் அம்பு ஏந்தியபடி அமர்ந்திருக்க குதிரை பூசாரி மாரியம்மன் குதிரை வாகனத்தில் பொன்னருடன் வர இளைஞர்கள் கூட்டம் சுமந்து செல்வார்கள் யானை வாகனத்தில் பெரியகண்டியம்மன் அமர்ந்து வர பெரியபூசாரி முத்து யானை வாகனத்தில் பெரியக்காண்டியம்மனுடன் யானை வாகனம் வரும் வீ.பூசாரிபட்டி கிராமத்தில் ஒரு பகுதியில் வீரமலை சோம்பாசி பொடிமட்டை முனியப்பன், கொட்டு தங்கவேல், ஆகியோர் தோட்டங்களின் அருகில் உள்ள இடத்தில் வாழைமரத்தில் குதிரை வாகனத்தில் வரும் பொன்னர் அம்புஎய்யும் வேடபரி நிகழ்ச்சி நடைபெறும். மகா நோன்பு விழா ஏற்பாடுகளை கோவில் நிர்வாகம் மற்றும் ஊர் பட்டையதாரர்கள் கிராம மக்கள் நல்லாம் பிள்ளை ஊராட்சியின் சார்பிலும் செய்து வருகின்றனர்

வாய்க்கால் அமைத்த காலிங்கராயர்!

சபதத்தை நிறைவேற்றுவதற்காகத் தான் கட்டிய கால்வாயில் இருந்து இன்றுவரை தண்ணீரைப் பயன்படுத்தாமல் சபதத்தை நிறைவேற்றி வருகின்றனர் காலிங்கராயர் பரம்பரையினர். பொள்ளாச்சி ஜமீன் ஊத்துக்குளியில் அரண்மனை என்றாலே சபதத்தை நிறைவேற்றுவதற்காகத் தான் கட்டிய கால்வாயில் இருந்து இன்றுவரை தண்ணீரைப் பயன்படுத்தாமல் சபதத்தை நிறைவேற்றி வருகின்றனர் காலிங்கராயர் பரம்பரையினர். பொள்ளாச்சி ஜமீன் ஊத்துக்குளியில் அரண்மனை என்றாலே சிறு குழந்தையும் கை காட்டும் இடமாக உள்ளது 5 ஏக்கர் பரப்பளவில் பரந்து விரிந்து கிடக்கும் அரண்மனை. காலிங்கராயர் வழியில் வந்த இந்த ஜமீனின் காலம் சுமார் 800 ஆண்டுகளுக்கு முன். கொங்கு நாட்டை ஆண்ட வீரபாண்டியனின் படையில் சேர்ந்த லிங்கையன், தன் மதிநுட்பத்தாலும், தளபதியாகிப் பதவி உயர்வுடன் அமைச்சராகி காலிங்கராயன் என்ற உயர் பட்டத்தைப் பெற்றதாக ஒரு கருத்து நிலவுகிறது. அத்தை மகளைப் பெண் கேட்டுச் சென்ற போது மாமாவின் பேச்சால் மனமுடைந்து, தன் பகுதியை தண்ணீர் வசதியுடன் கூடிய நன்செய் நிலமாக மாற்றுவேன் என்று உறுதி பூண்ட காலிங்கராயன், வாய்க்கால் வெட்டுவதற்கு எடுத்த முயற்சிகள் பலப்பல. அதற்கு எதிர்ப்புகளும் அதிக அளவில் இருந்தன. கால்வாய் வெட்டுவதால் காலிங்கராயனுக்குத்தான் லாபம் அதிகம் என்று உறவினர்கள் கூறியதையும் பொருட்படுத்தாமல் கால்வாய் வெட்டப்பட்டது. சுமார் 800 ஆண்டுகளுக்கு முன் வெட்டப்பட்ட அந்தக் கால்வாய் இப்போதும் ஈரோடு மாவட்டத்தில் காலிங்கராயன் கால்வாய் என்ற பெயருடன் ஓடுகிறது. கி.பி. 17-ம் நூற்றாண்டில் கட்டப்பட்ட சுமார் 60 மைல் நீளமுள்ள இந்தக் கால்வாய் சுமார் 12 ஆண்டுகளில் முடிக்கப்பட்டது. இதற்கு ஏற்பட்ட எதிர்ப்புகளைப் பாண்டிய மன்னன் உதவியுடன் காலிங்கராயன் முறியடித்தான் என்றும் கூறப்படுகிறது. பவானியில் அணை கட்டி அங்கிருந்து கொடுமுடி நொய்யல் ஆறுவரை சுமார் 17,000 ஏக்கர் பயனுறும் வகையில் கால்வாய் வெற்றிகரமாக முடிக்கப்பட்டது. கால்வாயும் அணையும் கட்டிய தொழில் நுட்பம் இன்றும் பொதுப்பணித்துறையினரைப் பிரமிப்புக்கு உள்ளாக்கியுள்ளது. இந்தக் கால்வாய் அமைப்பு அனைத்திலும் எந்த இயந்திரமும் பயன்படுத்தப்படவில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. கால்வாய் வெட்டும் பணிக்காக பாசனப் பகுதி நிலங்களுக்கு அப்போதே தீர்வை வசூலிக்கப்பட்டது. கால்வாய் வெட்டி முடிக்கப்பட்ட பின் தன் குடும்பத்தார் அனைவருடனும் அங்கிருந்து வெளியேறி ஜமீன் ஊத்துக்குளிக்கு வந்து பாண்டிய மன்னனின் உதவியுடன் ஆட்சி செய்தார் காலிங்கராயர். தான் கட்டிய வாய்க்கால் நீரைத் தன்னுடைய சந்ததியினர் யாரும் பயன்படுத்த மாட்டார்கள் என்று அன்று கொடுத்த வாக்குறுதியை காலிங்கராயரின் வாரிசுகள் இன்றும் கடைப்பிடித்து வருகின்றனர். இக்கால்வாய்ப் பணிகளை 1800-ல் புக்கானர் பாதிரியார் மிகச் சிறந்த முன்னோடித் திட்டம் என்று பாராட்டியுள்ளார். இவர்கள் கொடுத்த நிலத்தில் ஈரோட்டில் இன்றும் பொதுப்பணித்துறை விருந்தினர் மாளிகையான காலிங்கராயன் இல்லம் கம்பீரமாக வீற்றுள்ளது. இப்போதைய ஜமீன் ஊத்துக்குளியில் காலிங்கராயன் பரம்பரையினர் 10 ஊர்களுக்கு அதாவது ஊத்துக்குளி, முத்தூர், போடிபாளையம், குளத்தூர், சேர்வைக் காரன்பாளையம், ராசிசெட்டிபாளையம், ஐயம்பாளையம், நல்லூத்துக்குளி, குமாரபாளையம், திம்மங்குத்து ஆகிய ஊர்களுக்கு வரி வசூல் செய்யும் உரிமையைப் பெற்றிருந்தனர். ஊத்துக்குளி அருகே அகத்தூர் அம்மன் கோயில் என்ற கோயிலையும் காலிங்கராயன் உருவாக்கினார். காலிங்கராயன் பரம்பரையில் 31-வது தலைமுறையைச் சேர்ந்த முத்துசாமி காலிங்கராயர் தனது எல்லையை விரிவுபடுத்தினார். 1913-ல் முத்துராமலிங்க காலிங்கராயரின் தாத்தாவுக்கு கோவை மாவட்ட ஆட்சியர் துரை, திவான்பகதூர் பட்டம் வழங்கினார். புதுதில்லியில் நடந்த ஐந்தாம் ஜார்ஜ் மன்னரின் முடிசூட்டு விழாவுக்கு கோவை மாவட்டப் பிரதிநிதியாகச் சென்று வந்தார். பயிருக்கு விதிக்கப்படும் வரிகள், ஜமீன் சார்பில் அரசுக்குக் கட்ட வேண்டிய வரி உள்ளிட்ட அனைத்துக்கும் கணக்கு வழக்குகள் உண்டு. கடந்த 1911-1912-ம் ஆண்டில் ஜமீன் ஊத்துக்குளியின் நிதி நிலை அறிக்கை ரூ.43 ஆயிரத்து 803-க்குச் சமர்ப்பிக்கப்பட்டுள்ளது. அப்போது ஜமீன் ஊத்துக்குளிக்கு உள்பட்ட மொத்த மக்கள் தொகை 8367. காலிங்கராயர் மற்றும் சமத்தூர் ஜமீன்களுக்கு இடையில் பெண்ணெடுத்துப் பெண் கொடுக்கும் வழக்கம் இருந்துள்ளது. இப்போது ஜமீன் ஊத்துக்குளி அரண்மனையில் அகத்தூர் அருண்குமார் காலிங்கராயர் வசித்து வருகிறார். அவருடைய சகோதரர்கள் கிருஷ்ணராஜ் காலிங்கராயர், வெற்றிவேல் காலிங்கராயர், மோகன்குமார் காலிங்கராயர் ஆகியோர் வெளியூர்களில் வசிக்கின்றனர். அருண்குமார் காலிங்கராயரின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள அரண்மனையில் ஒரு பகுதி மட்டும் இப்போதும் மிகச் சிறப்பாகப் பராமரிக்கப்படுகிறது. அரண்மனைக்குள் நுழைந்தவுடன் நம்மை வரவேற்பது பாடம் செய்யப்பட்ட சிறுத்தையும், கரடியும்தாம். ஊத்துக்குளி ஜமீன் முத்திரை இரு தந்தங்களுக்கு நடுவில் வைக்கப்பட்டுள்ளது. அந்தக் காலத்திய ஜமீன் முத்திரை, தங்கக் காசுகள், அந்தக் காலத்தில் பயன்படுத்தப்பட்ட காசுகள், பல்வேறு வகையான மான் கொம்புகளுடன் கூடிய பழங்காலக் கத்திகள், பாடம் செய்து வைக்கப்பட்ட யானையின் துதிக்கை, பல்வேறு வகையான மான் கொம்புகள், குத்தீட்டிகள், பழங்காலத்தைப் பறைசாற்றும் கார், ஜமீன்தாரரின் மாட்டு வாகனங்கள், ஆங்கிலேயர் வழங்கிய சிம்மாசன இருக்கைகள், 12-8-1897-ல் சென்னை அரசாங்கத்திடம் இருந்து வழங்கப்பட்ட சான்றிதழ்கள் ஆகியவை இன்றும் மெருக்குலையாமல் பாதுகாக்கப்படுகின்றன. அகத்தூர் அம்மனை கோயிலில் இன்றும் நவராத்திரி பூஜைகள் சிறப்பாக நடந்து வருகின்றன. அந்தக் காலத்தில் எடைக்குப் பயன்படுத்தப்பட்ட கற்கள் இன்னமும் அப்படியே வைக்கப்பட்டுள்ளன. இப்போது அரண்மனையில் வசித்து வரும் அருண்குமார் காலிங்கராயர் கூறியது: அப்போது கட்டப்பட்ட காலிங்கராயன் கால்வாயில் இருந்து கிடைக்கும் தண்ணீரை இப்போதும் எங்கள் பரம்பரையினர் பயன்படுத்துவதில்லை. இப்போதும் அகத்தூர் அம்மன் கோயிலில் பூஜை வழக்கம்போல நடந்து வருகிறது. எங்களால் முடிந்த அளவுக்கு இந்நிலை தொடரும் என்று தெரிவித்தார்.

ஈரோடு காலிங்கராயன் கால்வாய் வளைந்து செல்வது ஏன்?

காவிரியாற்றின் கிளை நதிகள் பவானி, நொய்யல் ஆகியன. பவானியையும், நொய்யலையும் இணைப்பது காலிங்கராயன் கால்வாய். இந்த கால்வாயை வெட்டியதன் பின்னணியில் ஒரு வரலாறு உண்டு. அதே சமயத்தில் இந்த கால்வாய் வெட்டி கொண்டு செல்லப்பட்டதில் உள்ள தொழில் நுட்பம் பலர் அறியாத விஷயம். பவானி அணை கடல் மட்டத்தில் இருந்து 534 அடி உயரத்தில் அமைந்துள்ளது. நொய்யல் ஆற்றில் காலிங்கராயன் கால்வாய் கலக்குமிடம் 412 அடி உயரம் கொண்டது. பவானியாற்றை நொய்யலுடன் நேரடியாக கொண்டு சென்றிருந்தால் 32 மைல் தூரத்தில் இணைத்திருக்க முடியும். ஆனால் இப்போது காலிங்கராயன் கால்வாய் அமைந்துள்ள தூரம் 56 மைல். காலிங்கராயனுக்கு இந்த கால்வாய் அமைப்பதற்கு பாம்பு வழி காட்டியதாக ஒரு வரலாறு உண்டு. ஈரோடு அருகே வெள்ளோடு அடுத்த கனகபுரத்தில் சாத்தை குலத்தில் பிறந்தவன் லிங்கைய கவுண்டர். பாண்டியன் வீரபாண்டிய மாறவர்மானால் காலிங்கராயன் என பட்டம் வாங்கினான். 12 ஆண்டுகள் தவமிருந்து அணையை கட்டியதால் கலிங்கராயன் என அழைக்கப்பட்டான். கலிங்கம் என்றால் அணை என்று பொருள்.ராயர் என்பது ஆழும் தகுதி உடைய வம்சத்துக்கு கொடுக்க படும் பட்டம் அதனால் கலிங்கராயன் என அழைக்கப்பட்டதாக வரலாறு. வாய்க்கால் நேராக கொண்டு சென்றால் அதிகமான வயலுக்கு பாயாமல் நேராக விரைந்து ஓடி நொய்யலில் விழுந்து விடும். எனவே நீர் தேங்கி நின்று வயலுக்கு பாய்ந்து நிலம் வளப்படுத்துவதற்காகவும், நீரின் வேகத்தை குறைத்து கரைக்கு வெள்ளத்தினால் ஏற்படும் அழிவுகளை தடுப்பதற்காகவும், மேட்டுபாங்கான இடத்திலேயே தொடர்ந்து செல்கிறது. பாய்ந்தோடும் தண்ணீரின் வேகத்தை கட்டுப்படுத்த காலிங்கராயன் கையாண்ட யுக்தி இப்போதைய தொழில்நுட்ப வல்லுநர்களுக்கு ஒரு பாடமாக அமைந்தது குறிப்பிடத்தக்கது. பவானியாற்றை நொய்யலுடன் நேரடியாக கொண்டு சென்றிருந்தால் 32 மைல் தூரத்தில் இணைத்திருக்க முடியும். ஆனால் இப்போது காலிங்கராயன் கால்வாய் அமைந்துள்ள தூரம் 56 மைல். காலிங்கராயனுக்கு இந்த கால்வாய் அமைப்பதற்கு பாம்பு வழி காட்டியதாக ஒரு வரலாறு உண்டு.

கவுண்டர் பட்டத்தின் உரிமையாலர்கல்..

விவசாயத்தை குலதொளிலாக கொண்ட கொங்கு மண்டலத்தார், காமிண்டர் (காட்டை அழித்து நாடு/விவசாயம் செய்தோர்) என்று மருவி கவுண்டர் ஆனது. கொங்கு வெள்ளாள கவுன்டரே அவர்கள்.. வேட்டை ஆடுவதை குலதொளிலாக கொண்ட வேட்டுவர்களும், காவல்,போர் தொழிலை கொண்ட வன்னியருக்கும் கவுண்டர் எனும் சொல்லே பொருந்தாது. நாட்டு கவுண்டர்கள் என்போர் கொங்கு வெள்ளாள கவுண்டரில் பெரும்பான்மையான கண்ண குலத்தவர்கள், திருச்செங்கோட்டு(மோரூர் நாடு) நாட்டை ஆட்சி செய்தவர்கள் முதலாக தொடங்கியது.. பின் அவர்களுக்கு பெண் கொடுத்து பெண் எடுத்த ராசிபுரம் விழிய குலத்தினர், ஏழூர் செல்லன் குலதினரும் நாட்டு கவுண்டர் என அழைக்க பட்டனர். கவுண்டர் என்பது கொ.வே. கவுண்டர்களும் அவர்களில் இருந்து கிளைத்த நாட்டு கவுண்டர், ஊராளி கவுண்டர், நரம்புகட்டி கவுண்டர், முடவாண்டி கவுண்டர் முதலானோரை குறிக்கும்.

கொங்கு வரலாற்றில் கன்ன குலம்

கொங்கு வரலாற்றில் கன்ன குலம் மூன்று நாடுகள் அதன் காணிகள் பதினெட்டு குல கோவில்கள் நான்கு பிரிவுகள் கோட்டை கொத்தளம் 34 தலைமுறை ராஜ்ய பரிபாலனம் என கொங்கு நாட்டின் மிக நீண்ட ஆட்சியை நடத்திய பெருமைமிகு கன்ன குலத்தின் பெரியோர் சிலரை பற்றிய பதிவு. கன்னிவாடி மும்முடி நல்லதம்பி மன்றாடியார் மதுக்கரை செல்லாண்டியம்மன் கோவிலானது அக்காலத்தில் மிக பிரசித்தம். கொங்கு மக்கள் அனைவரும் பொதுவாக வணங்கும் தெய்வமாகும். அண்ணன்மார் கதை மூலமும் அறியலாம். கோவில் விழா மூவேந்தர்களும் வந்திருந்து சிறப்பு செய்யும் வண்ணம் விமரிசையாக கொண்டாடப்படும். அப்படி ஒரு சிறப்புமிக்க விழா காலத்தில் கன்னிவாடி காணிக்குரிய கன்ன குல கந்தசாமி கவுண்டர் மகன் நல்லதம்பி கவுண்டரும் சென்றிருந்தார். விழாவின் போக்கில் இணக்கத்தோடு இருந்த மூவேந்தருக்கும் கோவிலின் மேல் உள்ள அதிகாரம் குறித்து எல்லை தகராறு ஏற்பட்டது. ஆனால் அதை தீர்த்து வைக்க துணிவோ, திறமையோ எவருக்கும் ஏற்படவில்லை. மூன்றில் ஒரு அரசனுக்கு பாதகமாக பேசிவிட்டாலும் தலை தப்பாது என்ற பயம். பஞ்சாயத்து செய்வதில் வல்லவரான நல்லதம்பி கவுண்டர் முன் வந்தார். மூவேந்தரையும் தீர்ப்புக்கு கட்டுப்படும் உறுதியை வாங்கிக்கொண்டு, வாதங்களையும் பிரதிவாதங்களையும் கேட்டறிந்தார். பின்னர் புதிய யோசனையாக மதுக்கரை செல்லாண்டியம்மன் கோவிலையே மையமாக வைத்து மூன்று கூறாக வேந்தர்களின் எல்லைகளை வகுத்து அனைவரும் ஏற்றுக்கொள்ளும் படியான தீர்ப்பை கூறினார். அக மகிழ்ந்து போன மூவேந்தர்களும் நல்லதம்பி கவுண்டரின் திறமையை கொண்டாடி அவருக்கு “மும்முடி மன்றாடியார்” என்னும் பட்டத்தோடு கன்னிவாடி ராஜ்ஜிய அதிகாரத்தையும் வழங்கினர். கொங்கு நாட்டு பட்டகாரர்களில் மூவேந்தர்களும் முடி சூட்டிய மும்முடி பட்டம் கன்ன குலத்திற்கே ஆகும். பின்னர் அவர் வழி வந்த ஆட்சியாளர்களுக்கும் மூவேந்தர்ரின் குலகுருக்கள் வந்து முடிசூட்டி வைப்பார்கள். இவ்வளவு பெருமை மிகு ராஜ்ஜியத்தை, கன்ன குல பெண்ணின் சவாலுக்காக கலப்பு மணத்தை எதிர்த்து ராஜ்ஜியம் துறந்து வெளியேறிய மாண்பும் இதே கன்ன குலத்திற்கு சேர்ந்தது. பின்னாளில் பல்லவர்கள் ஆட்சி தலைதூக்கிய காலத்தில் பள்ளியர் கை ஓங்கியது. அந்த சமயத்தில் ஒரு நாள் வன்னிய பெண்ணுக்கும் கன்ன குல பெண்ணிற்கும் ஏற்பட்ட வாக்குவாதத்தில், வன்னியபெண் “உன்னை என் அண்ணனுக்கு கட்டி வைக்கிறேன” என்று சபதமிட, “எங்க வீட்டு நாயை உன் அண்ணனுக்கு கட்டி வைப்பேன்” என்று எதிர்சபதமிட்டார் கன்ன குல பெண். தன் குடிவண்ணான், நாவிதர், தோட்டி துணையோடு சபதத்தை நிறைவேற்றி கன்னிவாடியை துறந்து வெளியேறினர் கன்ன குலத்தார். அப்போது பின்தொடர்ந்த பல்லவ-வன்னிய படையை திசை திருப்ப பொற்காசுகளை சிதறி விட்டனர். அதை பொறுக்கி கொண்டு படை திசை மாறியது. அந்த இடமே இன்றைய பொன்பரப்பி. தங்கள் இன பெண்ணின் சபததிற்காகவும், குல மானதிற்காகவும்-பெரும் படையையும் எதிர்த்து செயல் முடித்து முடி துறந்த மாண்பை கொண்டாடியே தீர வேண்டும். சூர்ய காங்கேயன் கன்னிவாடியை விட்டு வெளியேறிய நல்லதம்பி மன்றாடியார் தலைமையிலான கன்ன குலத்தார் பல்வேறு காணிகளில் குடியமர்ந்தனர். அந்த பயண நாட்களின் ஒரு விடியற்காலை பொழுதில் நல்லதம்பி மன்றாடியார் மனைவிக்கு இளம் சூரியனை போல் ஆண் மகவு பிறந்தது. சூர்யகாங்கேயன் என்று பெயரிட்டனர். சூர்யகாங்கேயனின் அப்பிச்சிமார் (மோரூர்-தற்போதைய திருச்செங்கோடு) கீழக்கரை பூந்துறை நாட்டு ஆந்தை குலத்தோர். நல்லதம்பி மன்றாடியாரும் திருச்செங்கோடு பகுதியில் குடியமர்ந்தார். (இன்றும் கன்ன குலத்தாரின் குல கோவில்களை கவனித்தால் கன்னிவாடியில் இருந்து திருச்செங்கோடு வரை வரிசையாக பல கோவில்கள் இருக்கும்). வளர்ந்த சூர்யகாங்கேயன் தனது அப்பிச்சிமாரின் சபையில் சென்று தனக்கென ஒரு காணி வேண்டுமென கேட்டார். அவரின் உறவுகள் அனைவரும் பார்க்க சபைநடுவே “மூவேந்தர் சூட்டி கொடுத்த ராஜ்ஜியத்தையே தொலைத்த உங்களுக்கு காணி ஒரு கேடா..! பறைச்சேரி தான் உங்களுக்கு காணி..” என்று சுடு வார்த்தைகளால் ஏளனம் பேசினர். கூனி குறுகிப்போன சூர்யகாங்கேயன் ஆங்காரமும் ஆற்றாமையும் தூக்கத்தை தொலைக்க, அங்கிருக்க முடியாது, வீரபாண்டிய மன்னனின் படையில் சேர்ந்தார். என்ன செய்வது கேட்டாலும் மேன்மக்கள் மேன்மக்கள் அல்லவா..!. தனது வீரம் மற்றும் அறிவுதிறத்தால் வெகு விரைவில் தலைமை பொறுப்புக்கு இளம் வயதிலேயே வந்தார். அந்த சமயத்தில் பாண்டியனாலும் தோற்கடிக்க முடியாதவாரு வானாதிராயன் என்னும் வன்னிய மன்னன் (இன்றைய திருவண்ணாமலை) பகுதியில் கோட்டை கொத்தளத்தொடு விளங்கினான். மன்னன் தொடர் தோல்வியால் மனம் உடைந்து வெதும்பி போய் இருந்தார். இதை சவாலாக ஏற்று சிறிய படையோடு கொங்குச்சிங்கம் கிளம்பியது. ஏற்கனவே வன்னியரால் தங்கள் பூர்வீக நாட்டை இழந்த கோபத்தையும் இதில் காட்டினார். கோட்டையை நன்கு நோட்டம விட்டார். பின்னர் பண்டிகை நாளில் கோட்டையின் தளபதிகள் வெளியே வந்தபோது ஒரு குழு உட்புகுந்து கோட்டையையும் ஒரு குழு வெளியில் இருந்த வீரர்களையும் கொரில்லா போர் முறையால் அழித்து வானாதிராயனை உயிரோடு பிடித்து வந்து வீரபாண்டியன் முன் நிறுத்தினார். சேகுவேரா, சத்ரபதி சிவாஜி, தீரனார், மாசேதுங், ஹோசிமின் போன்றோருக்கு முன்னரே சூர்யகாங்கேயன் கொரில்லா யுத்த முறையை கச்சிதமாக பயன்படுத்தியது நினைவில் வைக்க வேண்டியது. வெற்றி மகிழ்ச்சி மனதை நிறைத்து விழியை நிரப்ப, பாண்டிய மன்னன சூர்யகாங்கேயனின் வீரத்துக்கும் அறிவுக்கும் ரசிகனானான். “என்ன வேண்டுமோ, கேள் சூர்யகாங்கேயா” என கேட்க, தன் உள்ளத்தில் எரிந்து கொண்டிருந்த நெருப்பை கொட்டினார். பாண்டிய மன்னனும் ‘இம்முடி காங்கேய மன்றாடி’ என்று பெயரிட்டு மோரூர் நாட்டின் பட்டத்தை சூர்யகாங்கேயனுக்கு அளித்தான். மோரூர் சபையில் கூனி குறுகி வெளியேறியவர் அதே சபைக்கு அரசனாக திரும்பினார். மனதின் தீ பிரளயமாக மாற மோரூர் ரத்தகாடானாது. பைரவ உக்கிரத்தோடு ருத்திர தாண்டவம் ஆடினார் சூர்யா காங்கேயன். மாமன்மார்களின் கோட்டை,கொடி,பண்ணை,வீடு,மடம்,கோவில் என அனைத்தயும் உடைத்து அழித்து சர்வ நிர்மூலமாக்கி கோர தாண்டவம் ஆடினார். பதறியும் சிதறியும் தங்களின் தவறை உணர்ந்து நாட்டை விட்டு வெளியேறினர். அவர்களில் சிலர் தங்களின் குல அடையாளத்தை துறப்பதாக வாக்களித்து பிறழாந்தை (ஆந்தையில் இருந்து பிரிந்தது, பொருள்தந்த என்று திரிந்தது) என்று பெயர்பெற்று மாறினர். இன்றும் ஆந்தை குலதினர் பொருள்தந்த குலதினர் பெண் கொள்வினை கொடுப்பினை கிடையாது (பங்காளிகள் என்பதால்). மோரூர் நாட்டை ஆண்ட சூர்யகாங்கேயன் பின்னாளில் தனது முன்னோரின் கன்னிவாடி ராஜ்ஜியத்தையும் மீட்டு அங்கு திரும்பினார். அவரின் வழிவந்தவர்கள் மோரூர் நாட்டின் ஆட்சி பொறுப்பை கவனித்து வந்தார்கள். முளசி நாடும் முளசி காங்கேயரும் பின்னாளில் கிளைத்தார்கள். மோரூர் காங்கேயர்கள் 34 தலைமுறைகளாக ஆட்சி செய்தனர். கொங்கு நாட்டின் மிக நீண்ட பட்டம் மோரூர் பட்டம்தான். திருசெங்கோட்டு மலை கோவிலுக்கு பெரும்பணிகள் செய்தார்கள். கொங்கு தேசத்தின் அனைத்து நாட்டாரும் (நிர்வாக பொறுப்பின் பெயர்) கொங்கு வேளாளர் மரபை தழுவி இருக்க சூர்யா காங்கேயர் திரும்பிய கன்னிவாடி கன்ன குலமும் கொங்கு வேளாளர் மரபை தழுவி இருக்க, மோரூர் முளசி பட்டங்கள் மட்டும் தங்களை நாட்டு கவுண்டர் என்று வேறுபடுத்தி காட்ட துவங்கினர். அவர்களுக்கு பெண் கொடுத்து பெண் எடுத்த ஏழூர் (செல்லன்) ராசிபுரம் (விழியன்) நாட்டாரும் இந்த பிரிவினையில் இணைந்தனர். இன்றும் இந்த பேதம் உள்ளது. கொங்கு வேளாளருக்கும் நாட்டு கவுண்டர்களும் கொள்வினை கொடுப்பினை கிடையாது. கொங்கு வேளாளரின் பிற நாட்டர்களுடனும் கிடையாது. பொப்பன்ன காங்கேயன் மோரூர் நாட்டின் கிளை நாடு முளசி நாடு. இதற்கும் கன்ன குல காங்கேயர் தான் பட்டகாரர்கள். முளசி காங்கேயர் இனிமையிலும் விருந்தோம்பலிளும் சிறந்தவர்கள். இந்த மரபில் வந்தவர் பொப்பண்ண காங்கேயர். தமிழ் இலக்கியங்களுக்கு உரை எழுதிய அடியார்க்கு நல்லாரை ஆதரித்து காத்தவர்.அடியார்க்கு நல்லார் தனது நூலில், “பொப்பண்ண காங்கேய கோன் இட்ட சோற்று கொழுப்பல்லவோ என்னை முத்தமிழுக்கும் உரை எழுத செய்வித்தது” என்கிறார். மதுரை அரசர்களோடு நெருங்கிய உறவை பேணி வந்தார்கள். மதுரையில் பஞ்சம் வந்த காலத்தில் பாண்டியன் தனது படையின் ஒரு பகுதியை முளசிக்கு அனுப்பினான். பின்னாளில் அதனை நினைவு கூர்ந்து பாண்டியன் மரியாதை செய்வித்தான். முத்துசாமி கவுண்டர் கன்ன குல தோன்றலான முத்துசாமி கவுண்டருக்கு மூன்று மனைவிகள். அவர் உயிர் நீத்த போது பதிவிரதைகள் மூவரும் உடன்கட்டை ஏறினர். அவர்கள் மூவரையும் ஓர் உருவாக வீரமாத்தி அம்மனாக கொங்கு மக்கள் வழிபடுகிறார்கள். தீப்பாய்ந்த அம்மன் என்று ராசிபுர வட்டார மக்கள் வணங்குவதும் இதே அம்மன்தான்.

கொங்கு வரலாற்றில் கன்ன குலம்

கொங்கு வரலாற்றில் கன்ன குலம் மூன்று நாடுகள் அதன் காணிகள் பதினெட்டு குல கோவில்கள் நான்கு பிரிவுகள் கோட்டை கொத்தளம் 34 தலைமுறை ராஜ்ய பரிபாலனம் என கொங்கு நாட்டின் மிக நீண்ட ஆட்சியை நடத்திய பெருமைமிகு கன்ன குலத்தின் பெரியோர் சிலரை பற்றிய பதிவு. கன்னிவாடி மும்முடி நல்லதம்பி மன்றாடியார் மதுக்கரை செல்லாண்டியம்மன் கோவிலானது அக்காலத்தில் மிக பிரசித்தம். கொங்கு மக்கள் அனைவரும் பொதுவாக வணங்கும் தெய்வமாகும். அண்ணன்மார் கதை மூலமும் அறியலாம். கோவில் விழா மூவேந்தர்களும் வந்திருந்து சிறப்பு செய்யும் வண்ணம் விமரிசையாக கொண்டாடப்படும். அப்படி ஒரு சிறப்புமிக்க விழா காலத்தில் கன்னிவாடி காணிக்குரிய கன்ன குல கந்தசாமி கவுண்டர் மகன் நல்லதம்பி கவுண்டரும் சென்றிருந்தார். விழாவின் போக்கில் இணக்கத்தோடு இருந்த மூவேந்தருக்கும் கோவிலின் மேல் உள்ள அதிகாரம் குறித்து எல்லை தகராறு ஏற்பட்டது. ஆனால் அதை தீர்த்து வைக்க துணிவோ, திறமையோ எவருக்கும் ஏற்படவில்லை. மூன்றில் ஒரு அரசனுக்கு பாதகமாக பேசிவிட்டாலும் தலை தப்பாது என்ற பயம். பஞ்சாயத்து செய்வதில் வல்லவரான நல்லதம்பி கவுண்டர் முன் வந்தார். மூவேந்தரையும் தீர்ப்புக்கு கட்டுப்படும் உறுதியை வாங்கிக்கொண்டு, வாதங்களையும் பிரதிவாதங்களையும் கேட்டறிந்தார். பின்னர் புதிய யோசனையாக மதுக்கரை செல்லாண்டியம்மன் கோவிலையே மையமாக வைத்து மூன்று கூறாக வேந்தர்களின் எல்லைகளை வகுத்து அனைவரும் ஏற்றுக்கொள்ளும் படியான தீர்ப்பை கூறினார். அக மகிழ்ந்து போன மூவேந்தர்களும் நல்லதம்பி கவுண்டரின் திறமையை கொண்டாடி அவருக்கு “மும்முடி மன்றாடியார்” என்னும் பட்டத்தோடு கன்னிவாடி ராஜ்ஜிய அதிகாரத்தையும் வழங்கினர். கொங்கு நாட்டு பட்டகாரர்களில் மூவேந்தர்களும் முடி சூட்டிய மும்முடி பட்டம் கன்ன குலத்திற்கே ஆகும். பின்னர் அவர் வழி வந்த ஆட்சியாளர்களுக்கும் மூவேந்தர்ரின் குலகுருக்கள் வந்து முடிசூட்டி வைப்பார்கள். இவ்வளவு பெருமை மிகு ராஜ்ஜியத்தை, கன்ன குல பெண்ணின் சவாலுக்காக கலப்பு மணத்தை எதிர்த்து ராஜ்ஜியம் துறந்து வெளியேறிய மாண்பும் இதே கன்ன குலத்திற்கு சேர்ந்தது. பின்னாளில் பல்லவர்கள் ஆட்சி தலைதூக்கிய காலத்தில் பள்ளியர் கை ஓங்கியது. அந்த சமயத்தில் ஒரு நாள் வன்னிய பெண்ணுக்கும் கன்ன குல பெண்ணிற்கும் ஏற்பட்ட வாக்குவாதத்தில், வன்னியபெண் “உன்னை என் அண்ணனுக்கு கட்டி வைக்கிறேன” என்று சபதமிட, “எங்க வீட்டு நாயை உன் அண்ணனுக்கு கட்டி வைப்பேன்” என்று எதிர்சபதமிட்டார் கன்ன குல பெண். தன் குடிவண்ணான், நாவிதர், தோட்டி துணையோடு சபதத்தை நிறைவேற்றி கன்னிவாடியை துறந்து வெளியேறினர் கன்ன குலத்தார். அப்போது பின்தொடர்ந்த பல்லவ-வன்னிய படையை திசை திருப்ப பொற்காசுகளை சிதறி விட்டனர். அதை பொறுக்கி கொண்டு படை திசை மாறியது. அந்த இடமே இன்றைய பொன்பரப்பி. தங்கள் இன பெண்ணின் சபததிற்காகவும், குல மானதிற்காகவும்-பெரும் படையையும் எதிர்த்து செயல் முடித்து முடி துறந்த மாண்பை கொண்டாடியே தீர வேண்டும். சூர்ய காங்கேயன் கன்னிவாடியை விட்டு வெளியேறிய நல்லதம்பி மன்றாடியார் தலைமையிலான கன்ன குலத்தார் பல்வேறு காணிகளில் குடியமர்ந்தனர். அந்த பயண நாட்களின் ஒரு விடியற்காலை பொழுதில் நல்லதம்பி மன்றாடியார் மனைவிக்கு இளம் சூரியனை போல் ஆண் மகவு பிறந்தது. சூர்யகாங்கேயன் என்று பெயரிட்டனர். சூர்யகாங்கேயனின் அப்பிச்சிமார் (மோரூர்-தற்போதைய திருச்செங்கோடு) கீழக்கரை பூந்துறை நாட்டு ஆந்தை குலத்தோர். நல்லதம்பி மன்றாடியாரும் திருச்செங்கோடு பகுதியில் குடியமர்ந்தார். (இன்றும் கன்ன குலத்தாரின் குல கோவில்களை கவனித்தால் கன்னிவாடியில் இருந்து திருச்செங்கோடு வரை வரிசையாக பல கோவில்கள் இருக்கும்). வளர்ந்த சூர்யகாங்கேயன் தனது அப்பிச்சிமாரின் சபையில் சென்று தனக்கென ஒரு காணி வேண்டுமென கேட்டார். அவரின் உறவுகள் அனைவரும் பார்க்க சபைநடுவே “மூவேந்தர் சூட்டி கொடுத்த ராஜ்ஜியத்தையே தொலைத்த உங்களுக்கு காணி ஒரு கேடா..! பறைச்சேரி தான் உங்களுக்கு காணி..” என்று சுடு வார்த்தைகளால் ஏளனம் பேசினர். கூனி குறுகிப்போன சூர்யகாங்கேயன் ஆங்காரமும் ஆற்றாமையும் தூக்கத்தை தொலைக்க, அங்கிருக்க முடியாது, வீரபாண்டிய மன்னனின் படையில் சேர்ந்தார். என்ன செய்வது கேட்டாலும் மேன்மக்கள் மேன்மக்கள் அல்லவா..!. தனது வீரம் மற்றும் அறிவுதிறத்தால் வெகு விரைவில் தலைமை பொறுப்புக்கு இளம் வயதிலேயே வந்தார். அந்த சமயத்தில் பாண்டியனாலும் தோற்கடிக்க முடியாதவாரு வானாதிராயன் என்னும் வன்னிய மன்னன் (இன்றைய திருவண்ணாமலை) பகுதியில் கோட்டை கொத்தளத்தொடு விளங்கினான். மன்னன் தொடர் தோல்வியால் மனம் உடைந்து வெதும்பி போய் இருந்தார். இதை சவாலாக ஏற்று சிறிய படையோடு கொங்குச்சிங்கம் கிளம்பியது. ஏற்கனவே வன்னியரால் தங்கள் பூர்வீக நாட்டை இழந்த கோபத்தையும் இதில் காட்டினார். கோட்டையை நன்கு நோட்டம விட்டார். பின்னர் பண்டிகை நாளில் கோட்டையின் தளபதிகள் வெளியே வந்தபோது ஒரு குழு உட்புகுந்து கோட்டையையும் ஒரு குழு வெளியில் இருந்த வீரர்களையும் கொரில்லா போர் முறையால் அழித்து வானாதிராயனை உயிரோடு பிடித்து வந்து வீரபாண்டியன் முன் நிறுத்தினார். சேகுவேரா, சத்ரபதி சிவாஜி, தீரனார், மாசேதுங், ஹோசிமின் போன்றோருக்கு முன்னரே சூர்யகாங்கேயன் கொரில்லா யுத்த முறையை கச்சிதமாக பயன்படுத்தியது நினைவில் வைக்க வேண்டியது. வெற்றி மகிழ்ச்சி மனதை நிறைத்து விழியை நிரப்ப, பாண்டிய மன்னன சூர்யகாங்கேயனின் வீரத்துக்கும் அறிவுக்கும் ரசிகனானான். “என்ன வேண்டுமோ, கேள் சூர்யகாங்கேயா” என கேட்க, தன் உள்ளத்தில் எரிந்து கொண்டிருந்த நெருப்பை கொட்டினார். பாண்டிய மன்னனும் ‘இம்முடி காங்கேய மன்றாடி’ என்று பெயரிட்டு மோரூர் நாட்டின் பட்டத்தை சூர்யகாங்கேயனுக்கு அளித்தான். மோரூர் சபையில் கூனி குறுகி வெளியேறியவர் அதே சபைக்கு அரசனாக திரும்பினார். மனதின் தீ பிரளயமாக மாற மோரூர் ரத்தகாடானாது. பைரவ உக்கிரத்தோடு ருத்திர தாண்டவம் ஆடினார் சூர்யா காங்கேயன். மாமன்மார்களின் கோட்டை,கொடி,பண்ணை,வீடு,மடம்,கோவில் என அனைத்தயும் உடைத்து அழித்து சர்வ நிர்மூலமாக்கி கோர தாண்டவம் ஆடினார். பதறியும் சிதறியும் தங்களின் தவறை உணர்ந்து நாட்டை விட்டு வெளியேறினர். அவர்களில் சிலர் தங்களின் குல அடையாளத்தை துறப்பதாக வாக்களித்து பிறழாந்தை (ஆந்தையில் இருந்து பிரிந்தது, பொருள்தந்த என்று திரிந்தது) என்று பெயர்பெற்று மாறினர். இன்றும் ஆந்தை குலதினர் பொருள்தந்த குலதினர் பெண் கொள்வினை கொடுப்பினை கிடையாது (பங்காளிகள் என்பதால்). மோரூர் நாட்டை ஆண்ட சூர்யகாங்கேயன் பின்னாளில் தனது முன்னோரின் கன்னிவாடி ராஜ்ஜியத்தையும் மீட்டு அங்கு திரும்பினார். அவரின் வழிவந்தவர்கள் மோரூர் நாட்டின் ஆட்சி பொறுப்பை கவனித்து வந்தார்கள். முளசி நாடும் முளசி காங்கேயரும் பின்னாளில் கிளைத்தார்கள். மோரூர் காங்கேயர்கள் 34 தலைமுறைகளாக ஆட்சி செய்தனர். கொங்கு நாட்டின் மிக நீண்ட பட்டம் மோரூர் பட்டம்தான். திருசெங்கோட்டு மலை கோவிலுக்கு பெரும்பணிகள் செய்தார்கள். கொங்கு தேசத்தின் அனைத்து நாட்டாரும் (நிர்வாக பொறுப்பின் பெயர்) கொங்கு வேளாளர் மரபை தழுவி இருக்க சூர்யா காங்கேயர் திரும்பிய கன்னிவாடி கன்ன குலமும் கொங்கு வேளாளர் மரபை தழுவி இருக்க, மோரூர் முளசி பட்டங்கள் மட்டும் தங்களை நாட்டு கவுண்டர் என்று வேறுபடுத்தி காட்ட துவங்கினர். அவர்களுக்கு பெண் கொடுத்து பெண் எடுத்த ஏழூர் (செல்லன்) ராசிபுரம் (விழியன்) நாட்டாரும் இந்த பிரிவினையில் இணைந்தனர். இன்றும் இந்த பேதம் உள்ளது. கொங்கு வேளாளருக்கும் நாட்டு கவுண்டர்களும் கொள்வினை கொடுப்பினை கிடையாது. கொங்கு வேளாளரின் பிற நாட்டர்களுடனும் கிடையாது. பொப்பன்ன காங்கேயன் மோரூர் நாட்டின் கிளை நாடு முளசி நாடு. இதற்கும் கன்ன குல காங்கேயர் தான் பட்டகாரர்கள். முளசி காங்கேயர் இனிமையிலும் விருந்தோம்பலிளும் சிறந்தவர்கள். இந்த மரபில் வந்தவர் பொப்பண்ண காங்கேயர். தமிழ் இலக்கியங்களுக்கு உரை எழுதிய அடியார்க்கு நல்லாரை ஆதரித்து காத்தவர்.அடியார்க்கு நல்லார் தனது நூலில், “பொப்பண்ண காங்கேய கோன் இட்ட சோற்று கொழுப்பல்லவோ என்னை முத்தமிழுக்கும் உரை எழுத செய்வித்தது” என்கிறார். மதுரை அரசர்களோடு நெருங்கிய உறவை பேணி வந்தார்கள். மதுரையில் பஞ்சம் வந்த காலத்தில் பாண்டியன் தனது படையின் ஒரு பகுதியை முளசிக்கு அனுப்பினான். பின்னாளில் அதனை நினைவு கூர்ந்து பாண்டியன் மரியாதை செய்வித்தான். முத்துசாமி கவுண்டர் கன்ன குல தோன்றலான முத்துசாமி கவுண்டருக்கு மூன்று மனைவிகள். அவர் உயிர் நீத்த போது பதிவிரதைகள் மூவரும் உடன்கட்டை ஏறினர். அவர்கள் மூவரையும் ஓர் உருவாக வீரமாத்தி அம்மனாக கொங்கு மக்கள் வழிபடுகிறார்கள். தீப்பாய்ந்த அம்மன் என்று ராசிபுர வட்டார மக்கள் வணங்குவதும் இதே அம்மன்தான்.

கொங்கு வேளாளரின் குல (காணி)தெய்வம்

கொங்கு வேளாளரின் குல (காணி)தெய்வம் கொங்கு வேளாளரின் குல தெய்வம் என்பது காளியம்மனின் பல்வேறு வடிவங்கள் தான். நாம் குலதெய்வமாக வணங்கும் காளியம்மன் அல்லாத தெய்வங்கள் நாம் இஷ்டதெய்வமாக ஏற்றுகொண்டவைதான். அதற்கு மிக சிறந்த உதாரணம், நமது மொளசி கன்ன குல சொந்தங்கள் வழிபடும் இளையபெருமாள். முன்னாளில் கன்னிவாடியில் இருந்து வந்து, மோரூர் நாட்டின் ஆட்சிபொறுப்பை பாண்டியர் காலத்தில் பெறப்பட்டது. பின்னர் மோரூர் நாட்டிலிருந்து மொளசி நாடு பிரிந்த போதும், குலதெய்வ வழிபாட்டு கடமை காலத்தில் நடைபெற, ஏற்கனவே வணங்கி வந்த மோரூர் நல்லபுள்ளியம்மன விடுத்து, மொளசி நாட்டில் ஆதி கன்ன குலத்தார் வணங்கி வந்த உஞ்சனை காளியம்மனை குலதெய்வமாக வணங்கி வந்தனர். பின்னர் நாயக்க மன்னர்கள் ஆட்சி காலத்தில் வைணவம் பெரிதாக பரவியது. மதுரை மன்னர்களின் அன்புக்கும் மரியாதைக்கும் பாத்திரமான மொளசி கன்ன குலத்தார், நாயக்கர்கள் விருப்பப்படி மொளசி நாட்டில் பெருமாளுக்கு மலைக்கோவில் அமைத்து வழிபட்டு வந்தனர். இன்று இளையபெருமாளே அவர்கள் குலதெய்வம் என்னும் நிலை வந்துவிட்டது. உஞ்சனை அம்மன் நம் குலதெய்வம் என்பதும், இளையபெருமாள் முன்னோர் வணங்கிய இஷ்ட தெய்வம் என்பதும் உணரப்பட வேண்டும். இவர்கள் மட்டுமின்றி வல்லவராய பெருமாள், சென்றாயபெருமாள் என வைணவ மார்கத்தில் குலதெய்வ வழிபாட்டுக்கு சென்ற நிகழ்வு நாயக்க மன்னர்களின் தூண்டுதலால்/நிர்பந்தத்தால் ஏற்பட்ட மாற்றங்கள் என்பதையும் உணரவேண்டும். இதேதான் மணியன் குலத்தார் வணங்கும் நவலடியானுக்கும், குப்பண்ண சாமிக்கும், வெள்ளோடு சாத்தந்தை ராசா கோவிலுக்கும், தென்முகம் சாத்தந்தை-பயிரன் அண்ணன்மார் கோவிலுக்கும் பொருந்தும்.

கரிக்குருவியும் காராள வம்சமும்

கரிக்குருவியும் காராள வம்சமும் விடியற்காலையில் கிராமங்களில் அந்நாளில் கரிக்குருவி வீட்டுமுன் வந்து கத்துமாம். அதன் சத்தம் "ஏர்பூட்! ஏர்பூட்!" என்பது போல் இருக்குமாம். அதாவது விடியற்காலையில் ஏர்பூட்ட நேரம் ஆகிவிட்டது என்பதை நினைவூட்டி எழுப்புமாம். காராள வம்சத்தார் (கொங்கு வெள்ளாளர்) கடமை தவறாது கரிக்குருவி வரும் முன்னரே வயலுக்கு சென்று விடுவார்களாம். அதனால் அக்குருவிக்கு தெரியுமாம், கவுண்டர் வீட்டில் தனக்கு வேலை இருக்காது என்று. அதனால், "காராள வம்சமிது; கரிக்குருவி நாடாது" என்று பெருமையோடு சொல்லுவர்.

Dheeran Chinnamalai

Dheeran Chinnamalai

Dheeran Chinnamalai
Chieftain of Kongu Nadu, Freedom Fighter

Artist's rendering
Full name Chinnamalai (Theerthagiri Sarkkarai Mandraadiyaar)
தீரன் சின்னமலை
Born 17 April 1756
Birthplace MelaPalayam, Erode,Tamil Nadu

Died 31 July 1805
Place of death Sankagiri,Tamil Nadu

Buried Oda Nalli, Erode, Tamil Nadu

Successor British Rule

Father Rathnasamy Gounder
Mother Periyatha
Dheeran Chinnamalai (Tamil: தீரன் சின்னமலை born as Theerthagiri Sarkkarai Mandraadiyaar [Sarkkarai Mandraadiyaar Refers Payiran Kulam] or Theerthagiri Gounder on April 17, 1756) was a Kongu chieftain and Palayakkarar from Tamil Nadu who rose up in revolt against the British East India Company in the Kongu Nadu, Southern India. He was born in Melapalayam, near Erode in the South Indian state of Tamil Nadu.[1]
He was one of the main leaders in the Polygar Wars and commanded a vast army, notably during the Second Polygar War that took place in 1801–1802. A thousand-strong army under him took French Military training in modern warfare alongside Tipu's Mysore forces to fight against the British East India company. They helped Tipu Sultan in his war against the British and were instrumental in victories at Chitheswaram, Mazahavalli and Srirangapatna. After Tipu's death, Chinnamalai settled down at Odanilai in Kongu Nadu and constructed a fort there and defeated the British in battles at Cauvery in 1801, Odanilai in 1802 and Arachalur in 1804. Later, Chinnamalai left his fort to avoid cannon attack and engaged in guerrilla warfare while he was stationed at Karumalai in the Palani region. He was captured by the British who hanged him at Sankagiri Fort on 31 July 1805 (Adiperukku day).[2][3][4]
Contents
[hide]
• 1 Heritage of Chinnamalai GOUNDER
• 2 Early Life
• 3 Dispute with Hyder Ali
• 4 Alliance with Tippu Sultan
• 5 Battling the British
• 6 Capture and Execution
• 7 Honor and Monuments
• 8 See also
• 9 References

[edit]Heritage of Chinnamalai GOUNDER
Dheeran Chinnamalai GOUNDER belonged to the illustrious and well known Palaiyam Kottai Pattakarar Family. It is well known that Pattakarar family had the title of Mandradiar and controlled large tracts of land from their palace located at Palayam Kottai near Erode. Dheeran Chinnmalai’s grand father Kotravel Sakkarai Mandradiar was childless. He adopted two sons – the first one Senapathy was groomed by his first wife and the second one named Rathnaswamy was groomed by his second wife. Both of the adopted sons were groomed well with proper education at the palace. In course of time, the brothers got married. As it was the custom in those days, the first son Senapathi took the title of Mandradiar in the year 1731 and continued to control the lands from Palayamkottai. The second son Rathanaswamy moved to a nearby village named MelaPalayam and took care of the farming of the lands that belonged to his family. Rathnaswamy and his wife Periyatha had six children in all – five sons and one daughter. The first son was Kulandiswamy, the second was Theerthagiri, the third was Thambi, fourth was Kilothar and the fifth was Kuttiswamy[5][6][7] .
Their only daughter was named Parvatham. The second son Theerthagiri who later became Chinnamalai was born in April 1756[8][9][10] .
[edit]Early Life
The eldest son Kulandaiswamy and the last son Kuttiswamy mainly attended to farming and took care of the vast tracts of lands under their control. However, the band of three brothers Theerthagiri, Kilothar and Thambi devoted their attention to administration and safety of the villages under their control. They learnt the martial art of Silambu, archery etc. They rode on their horses throughout their jurisdictions and formed Kongu Tamil youth organizations[11][12][13] .
They also trained the Kongu youth in martial arts. They protected their area from robbers. They also took part in Village Panchayats, which were popular in those days to resolve disputes between families. They not only helped to resolve family disputes but also land disputes. They became very famous for their public service in the region. In course of time, the brothers got their sister Parvatham married to Ulagapuram Muthi Thiurumalai Gounder. As they were rich, they conducted the marriage lavishly and made their sister happy by giving generous marriage presents in the form of jewellery, ornaments and vessels.
[edit]Dispute with Hyder Ali
During those days (late 1700s), Kongu area was under the control of Mysore Muslim king Hyder Ali. Hyder Ali was entitled to collect tax from the Kongu Tamils. A Diwan appointed by Hyder Ali, named Mohammed Ali and a Tax collector were troubling farmers in the collection of taxes in the Kongu area. They humiliated the farmers by confiscating their land – their only means of livelihood. Hearing the atrocity committed by the Mysore King’s Diwan, Theerthagiri and his two brothers mounted on their horses to challenge them in their unfair collection of taxes. As they were searching for the Diwan, the Diwan and his party were returning to their tents after collecting taxes. Theerthagiri met them on a road between the well-known Sivanmalai and Chennimalai near Kangeyam (Tiruppur District). They recovered all the taxes from the Diwan and asked him to go and report to the Mysore King that a “Chinnamalai” that was in between Sivan Malai and Chennimalai took away all the taxes. The Diwanwas very angry and protested that the taxes belonged to Hyder Ali and Theertahagiri would face severe consequences for his actions. When Diwan informed him that KonguNadu was ruled by Hyder Ali, Theerthagiri asked the Diwan to inform Hyder Ali that Kongu Tamils could rule themselves and they did not need a Mysore King. He distributed the taxes back to farmers. The story of his encounter with Mysore King’s Diwan spread like wild fire. Kongu Tamils were highly rejoiced and named him “Chinnamalai” for this show of bravery[14][15][16] . Mysore Diwan was humiliated. He wanted to take revenge against Chinnamalai and also wanted to punish him for challenging Mysore King’s rights in KonguNadu. The Diwan sent a contingent of soldiers from Sankagiri to attack Chinnamalai. Chinnamalai and his soldiers met them on their way to Kangeyam at the Noyyal River and defeated them. This was the first battlefield experience for Chinnamalai[17][18][19] .
Knowing that he had to meet Mysore King in battle in course of time, Chinnamalai collected an army of soldiers from all the villages. He gave the new Kongu Tamil soldiers training in many martial arts. Chinnamalai became a very powerful figure in the Kongu region, although he did not have an official title of a ruler of the region[20][21][22] . Their house had become a guest house for the all Kongu Tamil activities. The eldest brother Kulandaiswamy and his wife Kempayammal took good care of the all the guests who visited them by providing food and shelter.
[edit]Alliance with Tippu Sultan
Hyder Ali died on 12th July, 1782 and his son Tippu Sultan became Mysore King. After Tippu became Mysore King, hostilities broke out between British and Tippu Sultan as Tippu claimed sovereignty to his kingdom and refused to pay taxes to the British. Tippu Sultan wanted to raise a big army of soldiers to fight the British and invited the Kongu Tamils to join him in his fight against the British. Chinnamalai, his brothers Kilother, and Thambi decided to join Tippu Sultan. They also took with them their loyal soldiers Karuppan and Velappan. In Tippus’s army, Chinnamalai was made chief of Kongu Regiment. About 1000 young Kongu Tamils joined the Kongu Regiment[23][24][25] .
They were given proper military training by French who were collaborating with Tippu in his fight against the British. It is worthwhile remembering that these were the days of aftermath of famous French Revolution. The wars between the Mysore King and the British are known as Mysore Wars. The fourth and crucial battle between Tippu and the British took place in the year 1799. Chinnamalai’s soldiers battled against the British at Mala Valli front and caused severe damage to the British forces. Srirangapatnam war front was led by Tippu himself. In the severe battle that took place, Tippu himself was killed on April 5, 1799. After the defeat of Tippu, Kongu area came under the control of British technically. After the death of Tippu Sultan, Chinnamalai led all his soldiers through Kaveri River into KonguNadu. However, their loyal friend Velappan was captured by the British and remained in their custody. Velappan promised the British that he would act as their agent. Believing his words, they gave him a position in their army. However, Velappan remained loyal to Chinnamalai and sent secret notes concerning British activities and helped Chinnamalai in many ways.
[edit]Battling the British
After his return from the Mysore War to Kongu, Chinnamalai built a palace in a village called Oda Nalli near Arachalur (Erode District). He advocated to all Kongu Tamils and the neighboring Palayakarars that they should all unite together and fight the British. At that time, Salem and Malabar areas were under the control of British. But, British could not control the KonguNadu due to opposition by Chinnamalai and his alliance. If the British wanted to travel to Malabar from Salem, they had to take a circuitous route through Mysore[26][27][28] .
Kongu Tamil soldiers were guarding KonguNadu and were preventing the entry of British through Kaveri River. The British wanted to take over the control of KonguNadu without a fight. They sent a messenger and promised Chinnamalai favours in exchange for accepting the British Control of KonguNadu and paying taxes. Chinnamalai refused the offer and challenged the British for the hegemony over KonguNadu[29][30][31] . Although Velappan was serving the British, he informed Chinnamalai and warned him in advance of the British activities through some secret messengers. Chinnamalai knew that British would enter KonguNadu in course of time. He made preparations for the eventual fight with the British. During this time he built an ordnance factory at Oda Nalli to make war preparations to face the British[32][33][34] . Even during those tough times, it is said that Chinnamalai was generous to poets and learned men. He made Arunachala Kavi the official poet of Kongu Nadu. He also generously donated large sums of gold coins to the poet Poonthurai Ambikapathi and honoured him in his Kingdom. He punished the infiltrators sent out by the British into land under his control and made his Kingdom safer. In all, people lived a peaceful and happy life under the rule of Chinnamalai[35][36][37] . The British were very much annoyed that Chinnamalai was running his own independent kingdom without a real title and did not listen to their demands to accept their hegemony. The British decided to strike him and take the control of the land by force. Initially, they sent out a troop of soldiers under the captainship of Colonel Makiskan to arrest Chinnamalai[38][39][40] . Velappan who was serving the British informed Chinnamalai of the British plan though his informers. As Chinnamalai was forewarned, he met Makiskan and his soldiers on the banks of Noyyal River and defeated them in the battle thoroughly. Makiskan was beheaded in the battle and it is said that this head was paraded in the villages of Kongu. Learning what had happened to Makiskan, the British became very furious and sent out a cavalry unit under Captain Harris to capture Chinnamalai. When Harris was approaching Arachalur in the Kongu area, he heard the Puja sounds from the Arachalur Amman Temple. Thinking that Chinnamalai might be in the temple, Captain Harris entered the temple in search of Chinnamalai[41][42][43] .
As he could not find him, he was frustrated and proceeded to Oda Nalli where Chinnamalai’s palace was located. A sentry at the top of the palace noticed the movement of the troops led by Harris and immediately informed Chinnamalai[44][45][46] .
Chinnamalai planned to attack them alone with a hand grenade first. He advised his soldiers to attack them after he had a chance to throw the grenade at them. Chinnamalai mounted a horse and sped towards Harris and his troop. As Harris was wondering why a single person was approaching him, Chinnamalai swiftly threw his grenade at his horse’s side. The horse got bewildered and started running away from the bomb and the smoke. Harris lost control of his horse and a pandemonium ensued as Harris could not control his horse. Meanwhile, Chinnamalai’s troop joined him. Harris and his troop had to withdraw. Chinnamalai and his troop drove them all the way to Kaveri River up north. This battle took place in the year 1802. Hearing what had happened to Harris, the British became much more furious and they decided to send in a troop carrying Cannons. As soon as Velappan knew of the British plan, he sent a word through the informers about the impending British attack on Oda Nalli[47][48][49] .
Chinnamalai used to wear a new pair of shoes every day. The informer left a note inside his shoes about the British plan of attack. When Chinnamalai was about to the wear the shoes, he found the note from Velappan. After reading the note, he left it there by mistake. Chinnamalai consulted his brothers for a plan of action. They decided to leave their loyal soldier Karuppan in Melapalayam in hiding. Chinnamalai and two of his brothers and a cook named Nallappan decided to hide in the Karumalai area, which is adjacent to the well-known Palani Malai. Karumalai area was full of thick forests and provided cover for the brothers to hide from the British attack. The British came to Oda Nalli with their cannons and found that all had vacated the palace. When they were searching the palace area, they found the note sent out by Velappan. The moment British came to know that Velappan was an informer to Chinnamalai, they shot him dead. They also demolished the entire palace with cannon shots. They decided to search and find Chinnamalai.
[edit]Capture and Execution
Meanwhile, Chinnamalai and his brothers stayed during the daytime in the Karumalai area and returned in the night to a house at the foot of the hills for dinner and sleep. They ate the food prepared by the cook Nallappan. They always carried guns for safety. Cook Nallappan was a traitor. He was tempted to accept bribery and to inform Chinnamalai’s whereabouts. He secretly informed a British agent about Chinnamalai and his brothers and their daily routine of eating dinner in the house at the foot of the hills. The British dug an underground trench leading to the house and waited for Chinnamalai and his brothers[50][51][52] . As usual, in the evening the brothers returned to the house for dinner from their hiding in the forest area. That day, cook Nallappan cunningly asked the brothers to leave their guns on the floor. He assured them that there was no danger when they were eating food. The brothers believed his words and left their guns on the floor, as they also did not sense any danger. When they were about to eat the dinner, Nallappan opened the secret door leading to the underground trench and allowed the British soldiers inside dining area. The British soldiers quickly surrounded Chinnamalai and his brothers. With all the fury, Chinnamalai hit the traitor Nallappan and killed him on the spot. The British arrested Chinnamalai and his brothers and kept them in Sankagiri prison. A four person tribunal consisting of Genaman, Marvul, Horse and Backy Hart was formed. Their loyal servant Karuppan who was in hiding at Melapalayam also surrendered to the British. The tribunal asked Chinnamalai to accept the British rule over the Kongu area and pay taxes to the British. They also offered him amnesty if he tendered an apology. Chinnamalai refused the British offer and informed his decision to face the consequences[53][54][55] . Preparations were made to hang them by rope tied to a Puliya tree (aka tamarind) located at the top of the Sankagiri fort. Chinnamalai, his two brothers and their loyal friend Karuppan and Theeran's personal bodyguard Karupu Servai were brought to the tree on the day of the hanging. They asked the escorting soldiers to move away from them. Then each one tied the rope around his neck and jumped down to embrace death. The whole of Kongu Nadu wept for their heroic deeds on that day. The British saw to that that Chinnamalai’s name did not become household legend by banning all books and literature on Chinnamalai for a long period of time. Theeran Chinnamalai was hanged on July 31, 1805 on Adi Peruku day.
[edit]Honor and Monuments
 Statues commemorating Chinnamalai exist in Chennai, Tiruchy and Arachalur.[56][57]
 In July 2005, a commemorative postage stamp on him was issued.[58]
 Till recently (1999) the state transport buses of Tiruchirapalli District was named 'Dheeran Chinnamalai' Transport Corporation.
 Till recently Karur district was named 'Dheeran Chinnamalai' District.
 Erode Collector office was named 'Dheeran Chinnamalai' House.

கொங்கு நாடு யாருக்கு: வரிசை கட்டும் பிரச்னைகள்

கொங்கு நாடு யாருக்கு: வரிசை கட்டும் பிரச்னைகள்




உ.பி., அசாம்கரில் நடந்த பொதுக் கூட்டத்தில், ராஷ்டிரிய ..

பதிவு செய்த நாள் : மார்ச் 20,2011,02:32 IST
கருத்துகள் (6) கருத்தை பதிவு செய்ய
அருமை
பிடிச்சுருக்கு
பரவாயில்லையே

கோவை, திருப்பூர், ஈரோடு, நீலகிரி, கரூர், சேலம், நாமக்கல், கிருஷ்ணகிரி மாவட்டங்கள் அடங்கிய கொங்கு மண்டலம் யார் பக்கம் என்ற கேள்வி அனலாய் அடிக்கிறது. இந்த மாவட்டங்களில் பெரும்பான்மை சமுதாயமாக விளங்கும், கவுண்டர் சமுதாயத்தினரின் ஆதரவு யாருக்கு கிடைக்கிறதோ அவர்கள் தான் வெற்றிக்கனியை பறிக்கவுள்ளனர். கொங்கு நாடு முன்னேற்றக் கழகம் தி.மு.க., அணியிலும், கொங்கு இளைஞர் பேரவை, மணிக்கவுண்டர் தலைமையிலான கொங்கு வேளாளக் கவுண்டர்கள் பேரவை ஆகியவை அ.தி.மு.க., பக்கவும் சாய்ந்துள்ளன. ஆடிட்டர் பாலசுப்பிரமணியன் தலைமையிலான அமைப்பினர், இது வரை யாருக்கும் ஆதரவு தெரிவிக்கவில்லை.
கடந்த சட்டசபைத் தேர்தலில் கொங்கு மண்டலம் அ.தி.மு.க., கோட்டையாக இருந்தது. அது இந்த முறையும் தொடரக்கூடாது என்ற எச்சரிக்கை உணர்வோடு, இரு பக்கமும் பேச்சு நடத்தி வந்த கொங்குநாடு முன்னேற்றக் கழகத்தை தன் வலையில் அவசரமாய் போட்டுக் கொண்டது தி.மு.க., இதன் பின் சுதாரித்த அ.தி.மு.க., தனியரசு, மணிக்கவுண்டர் ஆகியோரை தங்கள் பக்கம் சேர்த்துக் கொண்டது. தனியரசுக்கு ஒரு தொகுதியையும் ஒதுக்கிக் கொடுத்தது. கள் இறக்க அனுமதி, சாயக்கழிவு, விசைத்தறி நூல் விலை உயர்வு, மின் தடை, விவசாய பாதிப்பு, தென்னை விவசாயிகள் பாதிப்பு, ஜவுளித் தொழில் பாதிப்பு, ஜவுளிக்கு கலால் வரி விதிப்பு என, தி.மு.க., கூட்டணிக்கு எதிராக விவகாரங்கள் வரிசை கட்டுகின்றன.கவுண்டர் சமுதாயத்தை பழிவாங்கும் நோக்கோடு, "பி.சி.ஆர்.,' சட்டம் பயன்படுத்தப்படுவதை அரசு தடுத்து நிறுத்தவில்லை என்பது கட்சிகளைக் கடந்த கோபமாக, கொங்கு வேளாளக் கவுண்டர்கள் மத்தியில் நீடித்து வருகிறது.
கடந்த லோக்சபா தேர்தலில் போட்டியிட்டு, அமைப்பு ரீதியாக தங்கள் பலத்தை கொங்கு நாடு முன்னேற்றக் கழகம் வெளிப்படுத்தியது. அதே ஓட்டு வங்கி இந்த தேர்தலிலும் அக்கட்சிக்கு கிடைக்குமா என்ற கேள்வி தற்போது எழுந்துள்ளது.கட்சி தொண்டர்கள் அ.தி.மு.க., அணியை விரும்பினர்; கட்சி நிர்வாகிகள் தி.மு.க., அணியை விரும்பினர். கடைசியில், தொண்டர்களின் விருப்பத்தை புறந்தள்ளிவிட்டு, நிர்வாகிகள் தங்களது விருப்பத்தை தற்போது தி.மு.க., கூட்டணி வாயிலாக நிறைவேற்றியுள்ளனர். இதனால், தொண்டர்கள் மத்தியில் கோபம் நீடிக்கிறது.பகுதி வாரியாக கொ.மு.க., நிர்வாகிகள் சமாதானப்படுத்த வேண்டிய அளவுக்கு நிலைமை, "சீரியஸ்' ஆகியுள்ளது. இந்த அதிருப்தியை மீறி, சமுதாய உணர்வு தலைதூக்குமானால், தி.மு.க., அணிக்கு ஓட்டுகள் அதிகரிக்க வாய்ப்புள்ளது.
இது குறித்து கொங்கு மண்டலத்தைச் சேர்ந்த தொழிலதிபர் ஒருவர் கூறியதாவது:கடந்த 2009ம் ஆண்டு கொ.மு.க., அரசியல் கட்சியாக துவங்கப்பட்டபோது, ஏற்பட்ட எழுச்சி இப்போது இல்லை. நிர்வாகிகளுக்கும், தொண்டர்களுக்கும் பெரிய இடைவெளி வந்துவிட்டது. கடந்த சட்டசபை மற்றும் லோக்சபா தேர்தல்களில் இங்கு அ.தி.மு.க., தான் வெற்றி பெற்றுள்ளது.தி.மு.க., கூட்டணியில் சூலூர், பல்லடம், பொள்ளாச்சி, உடுமலை, நாமக்கல், பெருந்துறை, கோபி ஆகிய தொகுதிகள் கொ.மு.க.,விற்கு ஒதுக்கப்பட்டுள்ளன. இந்த தொகுதிகளில் தி.மு.க., நின்றால் நிச்சயம் வெற்றி பெற முடியாது என்பதால் தான், கொ.மு.க.,விற்கு தி.மு.க., கொடுத்துள்ளது.
ஜாதி ஓட்டு மூலமாவது, இந்த தொகுதிகளை பிடிக்க முடியுமா என்று தி.மு.க., நினைக்கிறது. அந்த அளவுக்கு தி.மு.க.,வின் நிலை பரிதாபமாக உள்ளது.இது தவிர, கொ.மு.க.,விற்கு ஒதுக்கப்பட்ட தொகுதிகளில் உள்ள தி.மு.க.,வினர், தொகுதி கைவிட்டுப் போனதால் கடும் அதிருப்தியில் உள்ளனர். இதுவும் தேர்தலில் எதிரொலிக்க வாய்ப்புள்ளது.இவ்வாறு தொழிலதிபர் தெரிவித்தார். - நமது சிறப்பு நிருபர் -

Jallikattu

Jallikattu
The annual bull-baiting sport known as Jallikattu is held in Kongunadu but remains a relatively unknown to outsiders.Everyear during Pongal festivities known as Mattu Pongal. Jallikattu is conducted in the three Kongu villages of
Kolumam, Kallapuram and Andipatti near Udumalai, Tirupur district. Highly trained bulls and malai madus are used for this highly ferocious sport. The participants are the local Kongu people (mostly Gounders).

Ponnar Shankar(ANNANMAR)

Ponnar Shankar
Ponnar and Shankar, who became rulers of Ponni Valanadu in medieval Tamil Nadu, South India, were twin sons of a Kongu Vellalar couple, Nellian Kodan (or Kunru Udaiyaan) and his wife Thamarai. They are credited with saving their people from an invasion.
The legendary story of these brothers,known as Annamar Swamigal has been a folk tale carried out for many generations through village songs,known in Tamil as gramiya padalgal and traditional street theater, known as Therukkoothu. This story also become the foundation for poems, songs, a film,[1] and a Tamil historical novel by M. Karunanidhi.[2][3] (Although there is no official geographic area called Kongu Nadu at present, it covers the districts of Coimbatore, Salem, Tirupur, Erode, Namakkal, Karur, Dindigul, Dharmapuri, Krishnagiri and Nilgiris in Tamil Nadu, India[4] [5] [6]

அண்ணமார் கதை (Ponnar-Sankar)
அண்ணமார் கதை எழுத்து மூலம் - பிச்சைப்பட்டன் (சக்திக்கனல் தொகுப்பு) உடுக்கடிக்கதை - பூளவாடி பொன்னுசாமி
SATURDAY, APRIL 10, 2010
Annamar swami kathai (Pichai Pattan ) full download link
1. எழுத்து மூலம் - பிச்சைப்பட்டன் (சக்திக்கனல் பதினைந்தாம் நூற்றாண்டு ஓலைச்சுவடியிலிருந்து தொகுப்பு)

http://www.esnips.com/web/Annamarswamikathai


Ponnar-Sankar life history (real one)

Summary of the story:
In India, the local faiths and deities remains local and it never gets exposed even to the adjacent villages or frontiers. Such a one is the history of Ponnar-Sankar. The Panchapandavas of Mahabharatha have reincarnated in Kaliyuga to destroy the remnant evils forces and also to bring the penance of Goddess Periyakandi (incarnation of Goddess Parvathi) to an end. The Ponnar-Sankar were incarnations of Dharmaraja-Arjun and other three with Draupathi have also incarnated as their relatives. The history of Ponnar sankar was embedded in the lives of atleast 15 million people in Central and Western Tamil nadu. Even today at the time of Mahasivarathiri the story of Ponnar-Sankar (Annamar, i.e. brothers) was played in different places for a day to 50 days. Especially at Veerappur, were the real history occurred, more than half a million people gather in single day. Many people in western Tamil nadu have the names as “Periyasamy” and “Chinnasamy”, reminding he Annamars (elder and younger brothers) and also as “Ponnusamy” and “Sankar”. While speaking about “Ponnar-sankar”, it is inevitable to avoid the legend of Goddess Perikandiyamman and Goddess Mathukkarai Sellandiyamman (form of Ujjaini Mahakaali), as they were successive happenings. This attempt was made to summarize the whole history to the best possible extent based on the “Pichapattar” palm leaf manuscript written before 600 years, which was book printed by Mr.Sakthikanal in 1980s.

Story of Goddess Periyakandiyamman:
Lord Ganesha is with us!

A Cobra was living in the North of Kailash in a dark country and it worried about not having child. It started doing penance towards Lord Shiva to have a child. Lord Shiva and Goddess Parvathi were surprised by the act of the cobra. Lord Shiva told Parvathi that please go and born as a child for cobra. Goddess also has born to cobra as female child with male stature. The child was called Goddess Periyakandiyamman. Goddess Parvathi in the form of Periyakandiyamman started penance to Shiva to get rid of the earthly birth. Shiva appeared and requested to Periyakandi to go to Veeramalai in the South were she find white peak called Venmudi in that hill. With that suggestion Periyakandi travels all across from Kailash to Veeramalai in down south in Central Tamil nadu. Lord Shiva have send Kannimar (Sapthamatha i.e. seven divine goddesses) as a protective ring for Goddess Periyakandi. Goddess travels to South doing lot of miracles among the people and reaches Ratnagiri Shiva temple (Iyermalai near Kulithalai, Trichy), were Iswara of Ratnagiri given a way to Veeramalai and turned Periyakandi to complete female form. Ratnagiri Iswara directed to do penance on the top of the Veeramalai until the brave Ponnar-Sankar does a Dharmayuththa to destroy the evil forces in the country.

Ponnar-Sankar history:
Ponnar Sankar story starts from their grandfathers. The chieftain of the Vazhavanthi country in Chera kingdom (part of Southern Namakkal district) was Kolaththa Gounder, eldest among the twelve brothers belong to Perungudi clan of Konga Karaala Vellalars. He and his wife Pavalaththal decides to leave their country because of the injustful brothers. They came to Mathukkarai Goddess Sellandiyamman temple and found the three Maharajas, Chera-Chola-Pandya were sitting infront of the goddess to mark their tri-nation border. Kolaththa Gounder solves the dispute and Chola Maharaja gave a country called Konad to him, for his justice. The couple went to Konadu and has found the settlements, Ponds and the agricultural lands out wastelands and made the country prosperous, which was later named as Valanad. The 11 brothers from Vazhavanthi country faced severe drought and have seeked refuge to their eldest brother in Konad in Chola kingdom. The elder brother, as a Karaalan gave refuge in the borders of his country Konad.

The couple were living prosperous but they didn’t had child and they so both of them have went to several temple to make pray God to bless with them children. They were blessed with a male child after long penance and they named him as Mannudaiya Gounder (later called as Kunnudaiya Gr.). He was little bit sluggish boy and was innocent. The couple died leaving the five year old child in their old age. After the death of the couple the 11 brothers were jealous about their eldest brother’s assets. They have droved out the innocent child from Valanad and this young child went to Aathichettipalayam (currently near Puliyur, Karur district). He went to a Chettiyar (Merchant caste) home who was selling the rice bran. After the arrival of Kunnudaiyan the Chettiar become prosperous. The Kunnudaiyan’s father has taken a promise from his brother-in-law that he should give his daughter Thamarainachi to marry Kunnudaiyan. But, Sellaththa Gounder the cousin for Kunnudaiyan was thinking to marry Thamarai to his Son, as they have droven out Kunnudaiyan. The Chola Thotti (a message announcer caste) who worked under Kolaththa Gounder has searched for Kunnudaiyan and found him in Chettiar’s house and has brought him to Thamarainachi’s house before the marriage day to Maniyankurichi.
Kunnudaiyan asked his aunt and uncle to give their daughter to marry. But they have illtreated him and have punished them for a night in cell with ants and termites. Lord Vishnu saves him in that night from the ants. Thamarai hearing the news refused to marry the alliance of Sellaththa Gounder’s son and wanted marry to Kunnudaiyan. Finally, she married Kunnudaiyan. After marriage, Thamarai was ill-treated by her father and son, for not acting for their wish. Thamarai made a pledge to her father that she will give birth to two male children and you will have two grand daughter and my sons will marry them and will put them in jail.

The couples came to Valanad and Kunnudaiyan went to his paternal cousin to ask for land, but they refused to give them land. Kunnudaiyan went to Chola Maharaja and have explained their situation and mentioned his father’s name. Chola Maharaja gave wastelands to Kunnudaiyan. With the help of Mayavar (Blue God Lord Vishnu) Kunnudaiyan have succeeded in his cultivation and have become prosperous. Though, the couple doesn’t have progeny. The couple has done lot of penance and prayers. The couple’s were asked in the Chidambaram temple by the god that you want children, who will live for 16 years, who will achieve allthings or children, who will live for 100 years and won’t achieve anything. Thamarai asked for the previous and she also asked the maternal blessing for all the people around them and the animals that she grew. The Lord Shiva blessed all of them. The Pacha pandavas who came to heaven after doing the Dharamayuththam in the end of Dwaparayuga were asked again to go and born in earth to reestablish the Dharma in Kaliyuga. With this wish of God, Dharamaraja-Arjuna-Draupathi has born as Ponnar-Sankar-Arukkani Thangam, Bheema as Sambuhan to Chola Thotti and Nagula-Sahadeva as Cousin brothers to Kunnudaiyan. The jealousy cousins of Kunnudaiyan’s tried to kill the two boys of Thamarai through Kuppayi in their delivery. But, with the blessing of Lord Vishnu they escaped the death and they emerged through left and right ribs of Thamarai and were brought up by Goddess Sellandiyamman for five years. The couples were left with girl Arukkani alone.
Goddess Sellandi brings back their two sons, Ponnar-Sankar to Kunnudaiyan. Thamarai shares all their life hard experiences. Ponnar and Sankar (Annamar) revenged their cousin fathers and mothers for punishing their father and mother. Annamar while playing with the children of the hunting people (Veduvars) they shows their bravery and succeeds them several times. Once, Thamarai have made a pledge to Thalaiyur Kaali (The Veduva Raja) that she eradicates the Veduva kula for his misbehavior. So, the bravery and the doings of Annamar created restlessness in Thalaiyur (West of Konad). Suddenly, the parents die and Ponnar-Sankar rule Valanad under the gods grace. They show their bravery to the Chola Maharaja, who seeks their help for protecting the borders of kingdom. Meanwhile the Thalaiyur Kaaliraja plunders Valanad and Annamar defeats them with their bravery. Annamar marries Muththayi and Pavalayi and jails them as per the wish of their parents.

Samabuhan and Cousin sons and all the incarnation join together in Valanad. The Thalaiyur Kaaliraja plans to kill Ponnar and Sankar. He uses the Thattan (Carpenter), who goes to Valanad and criticizes Ponnar for taking his Golden bowl and returning the wooden one. Ponnar promises that to prove his truthfulness he will do anything that Thattan asks to do. Thattans plans to kill him in the pond and he asks Ponnar to enter inside the inlet of the pond and come out through outlet of the pond. Thattans tries to put stone on his head, while Ponnar comes outside. But, Ponnar escapes his plans and Thattans was cursed by his own mother that his entire lineage will born handicapped.

After that incident, the Veduva Kaaliraja directly attacks Valanad and Ponnar-Sankar-Sambuhan-Cousin sons started their war against the Veduva army at Veerappur. Finally both of them started destroying all Veduvas as per their mother’s pledge. But, Mayavar (Lord Vishnu) sees this and gives lives to Veduvas one side. Mayavar finally, let an arrow on Sankar and Sankar considered this arrow as disregard for his bravery and a palm leaf comes to him that he should turn back to heaven. So, Sankar leaves his life. Following the Sambuhana nd cousin sons die in another side. Ponnar also does a promise that they won’t uproot the Veduvar kula and diesoff.

The Thalaiyur Kaaliraja attacks the Valanad fort and Arukkani thangam knows these happening to her brother through her virtues and she burns the Valanad fort along with her brother’s wives, to save their purity. Finally, she searches for Annamar and reaches the Padukalam (War-zone) and she screams out there. Her screaming disturbs Goddess Periyakandi, who is doing penance for yugas together waiting for arrival of Ponnar-Sankar and to see their bravery to protect Dharma. Goddess sent different animals to kill Arukkani, who disturbed her penance. Finally, she came down and has seen the war-zone and asks Arukkani about the happening. She explains her history and Periyakandi realizes everything and asks Arukkani to do a homa and sprinkle holy water on the dead people. Arukkani performs homa herself and sprinkles holy water and all the dead people have raised up. Lord Vishnu comes in to the picture and tells Arukkani that if the dead people rose the earth can’t bear the load. Then all the people die. The incarnations of Panchapandavas go to heaven again and Goddess Periyakandi also attains the Kailash as her penance came to end.
From then Ponnar sankar comes to earth every year to get their Pooja from the people at Veerappur temple. This pooja is performed every year and the same Padukalam was performed by the people with very conscious way. This attracts atleast one million people in a week during the time of Mahasivarathri every year. The Annamr story was played through western Tamil nadu in several places and the worship was done with care for many centuries.

Controversies in MK’s book Ponnar Sankar and his film:
The above history was documented very well through Palm leaf manuscripts and Annamar story displayers in Tamil nadu. But M.Karunanidhi have changed the whole story by changing the name of the few characters and also by introducing new characters, by removing the spiritual and god associated scenes in his book. He tried to hide the incarnation stories and showed the gods as a normal man. He has even changed backbone of the story not more than brotherly quarrel.

In the changing globalization scenario, the story displayers have dwindled and the story have disappeared from the villages except from the old people’s mind. Today’s younger generation almost don’t have any clue over the story. In this junction, M.Karunanidhi’s book has displaced the old story and his imagined book “Ponnar-Sankar” tried to get in to the younger minds, as history. In the visual medium, this idea will penetrate in to all minds of the younger generation and this divine happening of “Padukalam” and the spirituality of the Western Tamil nadu will disappear. The Annamar being the caretaking gods of several communities in Western Tamil nadu will become nomore, if this fake story enters the mainstream media. So, M.Karunanidhi’s book and the film Ponnar-Sankar were bannable one, without next thought

Kongu vellalar history

GOUNDER HISTORY family story

Gounder (caste)
 Kongu Vellala Gounder
Total population

about 50,00,000
Regions with significant populations
Tamil Nadu, Karnataka, Kerala, Srilanka, Malaysia, Singapore,South Africa,USA,U.K
Languages
Tamil
Religions
Hinduism

Gounder is the name of the head in a system of decentralised panchayat administration used with various regional variations by distinct castes. The root word is Kavunda (கவுண்ட). This system gained political ascendancy during the greatest king of the Ganga dynasty, Durvinita. The posts of thevillage headmen were usually assumed by the warrior clans of the Kongu Nadu region and so fell to the ruling Gangakulam (ref:Kongudesa rajakkal). The Kongu Vellalar Mangala Vazhthu (மங்கள வாழ்த்து), sung by the Tamil poet and saint Kambar, also strengthens the claim as he blest the marrying couples as ones belonging to Gangakulam."கங்கா குலம் விளங்க கம்பர் சொன்ன" (ref:Mangala Vazhthu).Various other references like the Velalapuranam confirm the claim.The 'kadayezhu vallalkal'or the last seven benovalent rulers hail from the community.References to the community have been found in the Purananooru of the sangam age.
Contents
[hide]

* 1 Geographical spread
* 2 History
* 3 Political History
* 4 Religion and communal structure of the Gounders:
* 5 Royal houses and gotras:
* 6 Language of Gounders
* 7 The Modern caste:
* 8 Subgroups
* 9 Peculiar customs
* 10 Marriage customs
* 11 Kongu Vellalar Marriage
* 12 Notes

[edit] Geographical spread

The traditional Gounder belt is the area now known as Kongu Nadu, derived from Ganganadu (see Gangas) கங்க நாடு (ref:copper plates)(Gangeya in Sanskrit means: "the one descended from Ganga"). This areas now comprises the lower Kaveri catchment basin (after the loss of the upper basin to Kannada), consisting the following districts in the western part of Tamil Nadu: Erode, Coimbatore, Ooty, Karur(excluding Pettaivaithalai region),Dindigul (Palani,Oddanchattiram,Dindugul,Vedasandur and parts homogenous regions of Kodaikkanal taluk), Tiruchirapalli(Tottiyam,Turaiyur taluks and Musiri panchayat union), Salem, Namakkal, Dharmapuri, Krishnagiri,Vellore (Tiruppatur taluk) and Villupuram (Kalrayan taluk). These districts have a Gounder population somewhere between 50 and 80%, while a secondary population of anywhere between 2 and 10% can be found in the districts of Theni, Madurai, Villupuram, Perambalur, Thanjavur (all in Tamil Nadu), Palakkad (in Kerala), Kollegal, Mysore, Chamrajnagar, Kolar, Mandya, and Bangalore (all five in Karnataka).Modern days have seen the emigration of Gounders to Sri Lanka,South Africa,Malaysia,Singapore,U.S.A and theU.K in large numbers.

They adopted family planning very early, even before the Indian Government started advising small families. For the last 30 years 90% of their families do not have more than 2 children. Today one can see single child families in thousands of their families thereby might be credited as the only caste in India having reverse growth ratio.

[edit] History

The Gounders claim to be descendant from the ancient Kshatiriya Suriyavamsam (Solar dynasty) through the Gangakulam (preserved in names like Suriya Kangeyan and titles having Kangeyan).There are various theories on the origin of the Gangas.The famous Velala puranam traces the origin through Marapalan the son of river Ganga.The plates in Karnataka (esp Gummireddipura) trace them through sage Kanvayana or Jahnavya.This research paper traces the movement[1] Kanungo: Gangavamsa has spread all over India and the historians are completely silent about it. The kings of the Ganga dynasty had got their pedigree inscribed by their brahmin eulogists as well as the courtiers. In this regard, Dr. S.N. Rajaguru has given the following opinion:“Different royal dynasties, while narrating their genealogy, were eager to identity themselveswith the famous solar or lunar dynasties of the Puranas”. Dr. H. K. Mahatab and other historians have given similar opinions and have said that for this reason the genealogy available from these inscriptions do not tally with the historical facts. For all these reasons, we have to trace out the common men of the Ganga dynasty or Ganga community spread all over India and try to know their ancestry in order to unravel the mystery surrounding the origin of the Ganga dynasty. It can be asserted that the historical Ganga dynasty has evolved from among the common men of the Ganga dynasty or Ganga community. Hence this writer has made an humble attempt to discuss the family history of Ganga dynasty or Ganga community, while trying to establish the origin of the Ganga dynasty. A brief account of the Ganga dynasty available from the inscriptions engraved by the royal dynasties of Ganga community may be discussed. It is known from the inscription of Jainaguru Simhanandi, compiled by B. Lewis Rice that the forefathers of Ganga dynasty coming from Ayodhyapur under the leadership of Vishnugupta had initially settled at Ahichhatra located in the basin of the rivers Ganga and Yamuna. Later on they proceeded to Southern India in quest of new territory. Being advised by Jainaguru Simhanandi, Vishnugupta along with others came to Karnataka and established a new kingdom. According to this inscription the Ganga dynasties of Karnataka and Kalinga had come from Northern India. In the opinion of Dr. N. K. Sahu, both the western and eastern Ganga dynasty belong to one and the same dynasty and they came from North India in 5th century A.D. and established new kingdoms in Kalinga and Karnataka respectively. We cite here the views of B.Lewis. Rice on the above mentioned inscription of Jainaguru Simhanandi: “The origin of the Gangas is derived from Iksvaku and trace back to Ayodhyapura. Under Visnugupta the seat of government was moved to Ahichhatra, which, it is hinted, as Vijayapura. With the arrival of Dadiga and Madhava in the South, at Ganga-perur and the establishment of the Gangavadi kingdom in Mysore aided by Simhanandi, we seem to come to historical events.

It is known from the Vizagapattanam & Korni copperplate inscriptions16 of Chodaganga Dev that by 5th century A.D., eighty kings of the Ganga dynasty had ruled over Gangabadi of Kolahalpur. If one king had ruled at least for a period of twenty years, then these eighty kings would have ruled for about 1600 years. If we consider from this angle the Ganga dynasty had appeared 1600 years before 5th century A.D., which means their origin dates back to 11th century B.C. In this context we may mention that historians have agreed that the Mahabharata war was fought in 9th century B.C. This means the Ganga dynasty had appeared and achieved renown much before the events described in the epic Mahabharata. It has been noted above that Sevananda Bharati has established ancient Tamralipta or Modern Tamluk as the primary abode of the Ganga dynasty.

The Gola caste is an important branch of Go-oda or Gauda caste. The Golas have been divided into branches such as; kadu Gola, Puja Gola, Komi, Jami and Musti etc. They are the important inhabitants ofAndhra Pradesh, Orissa, Karnatak and Tamilnadu. The branches like Uduta, Idiga and Kuduga etc., reside in Southern India and they call themselves Gauda-Gounder.

It is clear from the facts stated in the Madalapanji and Korni copperplate inscription of Chodaganga Dev that the Gangas are the descendants of a king or an individual named Gangeya who belonged to the solar dynasty. While claiming his descent from some Gangeya in his Korni copperplate inscription, he has bidentified both the ancestors and descendants of Gangeya. But all these have been rejected by historians. However, Dr. Rajaguru, basing on the facts stated by Chodaganga Dev, has accepted Gangeya and the Gangas as belonging to solar dynasty.

Another website [www.jaintirths.com/general/ganga dynasty.htm] says, The Ganga dynasty came into existence in 2nd century AD after the name of its founder Gangeya or Gangadutt. Jain Acharya Simhanandi inspired his two disciples Daddigh and Madhav to establish their rule, which they did by constituting the territory of Gangawadi with Kolar as their capital. But actually Madhav Kongunivarma I was the first crowned king of this dynasty, who ruled for a long period during 189-250 AD Jainism was the national religion during his rule. King Durvinit Konguni of this dynasty was the disciple of famous grammarian Acharya Devanandi Pujyapad. Marasingh got victory over several powerful rulers and ruled gloriously. During his last days he became an ascetic. He died with Sallekhana in 974 AD at Bankapur in the feet of his Jain preceptor Ajitsen. The Ganga rulers built several Jain temples and established Jain institutions. [www.ourkarnataka.com/states/history/historyofkarnataka11.htm] says, The Ganga dynasty came into existence in 2nd century AD after the name of its founder Gangeya or Gangadutta. Jain Acharya Simhanandi inspired his two disciples Daddighaa and Madhava to establish their rule, which they did by constituting the territory of Gangawadi with Kolar as their capital. But actually Madhava Kongunivarma I was the first crowned king of this dynasty, who ruled for a long period during 189-250 AD Jainism was the national religion during his rule. King Durvinita Konguni of this dynasty was the disciple of famous grammarian Acharya Devanandi Pujyapad. Marasingh got victory over several powerful rulers and ruled gloriously. During his last days he became an ascetic. He died with Sallekhana in 974 AD at Bankapur in the feet of his Jain preceptor Ajitsena. The Ganga rulers built several Jain temples and established Jain institutions

The Gangas, like the Kadambas, rose to political eminence in the middle of the fourth century A.D., and ruled over the southern parts of Karnataka. Their political hegemony over what was called Gangavadi lasted for a long period of seven centuries. They played an interesting role in the dynastic politics of South India, in which figured many political heavyweights like the Pallavas, the Chalukyas of Badami, the Rashtrakutas and the Cholas.

The origin of the Gangas presents many problems. Some of the later inscriptions provide an account of a tradition which connects the Gangas with Ayodhyapura. Its ruler was Harischandra of the Ikshvaku family, whose daughter-in-law, Vijayamahadevi bathed in the river Ganga and gave birth to a son named Gangadatta, who became the progenitor of the Ganga family. Another version of this legend speaks of Puruvasu, the son of Yayati; the former is said to have propitiated the river Ganga and had a son by name Gangeya, whose descendants were called the Gangas. They are referred to as having ruled from Ahichchatrapura. The legend also has it that one of the descendants of the family by name Bhagadatta established his authority over Kalinga and became the founder of the Eastern Ganga Dynasty.

Another legend describes how the two Ikshvaku princes, Dadiga and Madhava, migrated to Gangaperur in the South, where they met a Jaina teacher Simhanandi who obtained for them a boon from the Goddess Padmavati, confirmed by the gift of a sword and the promise of a Kingdom. Madhava is supposed to have seized a sword and struck at a stone pillar to break it into two pieces. With the blessings and moral admonition of the preceptor Simhanandi, Madhava is said to have founded the Kingdom of Gangavadi with Nandagiri (Nandi Hills near Bangalore) as his stronghold and Kuvalala (Kolar) as the Capital. Robert Sewell, M. Arokiyaswamy and S. V. Vishwanatha are of the opinion that the Gangas belonged to the Kongudesa, and they contend that Perur was in the Coimbatore region.

ref: [www.intamm.com/history/jain.htm]

Jain Vestiges in Coimbatore District M. AROKIASWAMI, M.A., Ph.D.

COIMBATORE, the headquarter of the district which goes by its name in the State of Madras, is well-known to-day as the "Manchester of South India." There is perhaps not another place in the whole of this region to equal it not only in the numerous spinning and weaving mills it possesses but also in the general standard of wealth, health civilisation and culture. But few are interested in studying the history of this district and particularly the development of culture in this area. Of the era preceding the period of British occupation of the district, which began in 1799, particularly little or nothing is known.

In this paper I propose to make an enquiry into a subject which forms part of a larger whole, viz., the cultural development of the Coimbatore region in early times and the particular subject for enquiry here is an estimate of the Jain contribution to this quota. So many vestiges of Jainism are to be found in this district that there is no doubt about the great influence this religion must have exerted over the people of this region in early times. That it must have been much more than any one would suspect is certain. Names of places like seenapuram clearly remained one of the early jain influent over the region; while old jain shrines found in places like. Vijayamangalam, Tirumurthimalai and Karur bear an equally strong evidence to the same. A figure of the Jain Thrithankara is found in Tirumurthimalai; and a number of Jain beds are found to this day in Arunattarmalai in Karur Taluk while in Arasannamalai near Vijayamangalam the Neminatha temple has been now converted into a Vinayaka temple. Not only this. The district of Coimbatore in early times seems to have been the home of several Jain scholars, not the least of whom was the great Bavanandi, the author of the celebrated Tamil grammar, Nannul, who seems to have lived in the region of Vijayamangalam in Erode Taluk.

It is impossible for us to explain these vestiges unless we postulate a period of Jain glory in the district at some time during its sojourn in South India. The Kongadesarajakkal, a XVII century Tamil Mss., which has been recently edited by Mr. C. M. Ramachandran Chettiar, Advocate, Coimbatore, (Madras Govt, Oriental Series, VI, 1950) brings to light a set of seven rulers called Rattas (Rashtrakutas?) in this region during the period between 250 A.D. and 400 A.D. Many if not all of them are represented in this work as professors and strong supporters of Jainism. (Ibid., pp. 1-2). In the reign of the fourth ruler, Govindaraya, a grant to the jain Arishtanna is mentioned and in that of the sixth ruler, Kannaradeva, the names of three great Jain theologians, of whom one Naganandi is mentioned by name, are referred to. (Ibid)

The history of the origin of the Ganga dynasty of Mysore indicates even more clearly how deep-rooted was janism in the district of Coimbatore in early times. It would appear that in the closing years of the IV century A.D., King Padmanabha of the Gangas had to send his two sons, Dadiga and Madhava to the south by way of preparing himself to meet his enemy, King Mahipala of Ujjain. (Rice; Mysore and Coorg; p. 31). The rest of the narration as found in Rice's words is as follows:

"When they arrived at Perur, which is still distinguished from other Perurs as Ganga-Perur (in Cuddapah district), they met there the Jain Achariya Simhanandi. He was interested in the story of these Ganga princes and taking them by the hand, gave them instruction and training and eventually procured for them a kingdom."(Rice: Op., cit., loc., cit).

Many Ganga records like the Udayendiram plates of Prithvipati II, the Kudlur grant of Marasimha and the Santara inscription on the Huncha stone* bear clear evidence to the fact that Simhanandi gave them a kingdom and that he was a reputed Jain teacher. The last mentioned record indeed refers to him as "the archariya who made the Ganga kingdom.":

"Ganga-rajyaman madida Simhanandy acharyya."(EC., VIII, Nr. 35)

Indrabhuti in his Samayabhushana names him as a great poet to be kept on par with Elacharya and Pujyapada. (IA., XII, 20). Still, no better description can be given of Simhanandi than what is found in the Jaina record near the Siddhesvara temple at Kallurgudda in Shimoga Taluk:

"The Vijaya or victory to the farthest shore of learning, the full moon to the ocean of the Jaina congregation, possessed of patience and all the ten excellent qualities, his good life, a secure wealth, rejoicing in the modest, his fame extending to the four oceans, keeping at a distance from the evil, a sun in the sky of the Kranurgana, devoted to the performance of the twelve kinds of penance, promoter of the Ganga kingdom-Sri Simhanandiacharyya."(EC., VII, Sh. 4)

On the other hand we owe to the evidence of inscriptional records like those of the Parsvanathi Basti at Sravana Belgola and others to be seen at Kallurgudda and Purale in Shimoga Taluk that Madhava definitely came under the influence of Simhanandi, who intiated him into jain doctrines and conferred on him a kingdom on condition that he always took care to uphold that Faith throughout its confines. (Ibid, also 64). The latter tow give a detailed account of this origin of the Ganga Kingdom, which deserves to be quoted at least in part, as it gives one an idea of the depth of Jain influence that ruled over the region where the Ganga kingdom was founded:

"On Madhava impressing him with his extraordinary energy... Simhanandi made a coronet of the petals of the Karnikara flowers bound it on Madhava's head, gave them (the two brothers) the dominion of all the earth, presented them with a flag made from his peacock fan and furnished them with attendants, elephants and horses. Along with these he gave them also the following advice: 'If you fail in what you have promised, if you do not approve the Jina sasana; if you seize the wives of others; if you indulge in wine and flesh; if you form relationship with the low; if you give not your wealth to the needy; if you flee from the field or battle-your race will go to ruin.

The question that has to be decided here is the identification of Perur mentioned in ganga records. Taken in conjusction with the history of the Rattas, the Kongadesarajakkal furnishes proof that it was on their fall that the Gangas rose to power and began ruling from Skandapura in Kongudesa (which is the ancient name for the territory comprising the modern disteicts of Coimbatore and Salem). The Chronicle would even inform us that the last Ratta ruler changed his religion from Jainism to Saivism and that was the cause of his downfall. Further, all the early activities of Konganivarman-as the first historical ruler of the Ganga house becomes known in all the records of this dynasty-are confined to this Kongudesa. (Kongadesarajakkal (Or Mss. Edn.) pp. 2-3). It is true that we lack definite epigraphic evidence in support of this, which we have mainly only from the Tamil chronicle above referred to. But it must be remembered that in the first place we have only a few records for the Ganga period here referred to; and even the few references that we have to the early grants of the Gangas seem to refer only to places in Coimbatore district. Such are places like "Kudluru" to the west of the Tatla and east of "Marukarevisaya", in which the names of Kudluru and Marukarevisaya are easily identifiable with the present Gudalur and Madukari in this area. (Kudaluru grant of Madhavavarman; MAR., 1930).

The conclusion naturally follows that Per here referred to as the spot on which Madhava was initiated into Jainism and conferred a kingdom on condition that he upheld it through all its confines must be the Perur within 3 miles from Coimbatore. We have numerous evidences to show that at the time referred to and for long afterwards this Perur was indeed an important place. The place referred to by this name cannot be the Perur in Cuddapah district, as Rice surmises, where no Jain remains are to be found. The tratdition is that Dadiga and Madhava were sent to the south of Mysore, as already indicated. Further, the very title assumed by the first ruler as Madhava Konganivarman seems to give an unmistakable proof of this conclusion, since as the Kongadesarajakkal aptly remarks:

As wealth, the Kongu country and great munificence were possessed by him he was styled srimalt Konganivarman Dharmamahadiraja. (Kongadesarajakkal (Taylor's trans.); MJLS., XIV)

While the mention of Simhanandi as a "person of the southern country' in the inscription at Parsvanatha Basti at Sravana Belgola already referred to, seems to set the seal upon this conclusion.

It is an agreed fact that the canarese country of which modern Mysore forms the crown and centre furnished a home for the religion of Mahavira in the days when it was not very much liked by his own countrymen of the north. The Brihatkatha of Harisena clearly refers to the migration of the Bhadrabahu mission from Mysore to Punnata in the years following the dealth of Chandragupta Maurya. (Rice; Mysore Inscriptions, p. 146; IA., XVII 366). Historians are not yet agreed as to what country is meant by the name, 'Punnata.' All available evidences seem to point to the region of S. Coorg and N. Coimbatore district as the region designated as 'Punnata' by Harisena, so that it would appear that a portion at least of the modern district of Coimbatore was the central hearth of Jainism even before the beginning of the Christian era.

A copper plate of the Ganga King Durvaniti seems to give a direct clue to this identification, when it refers to the King's conquest of Punnata in his 20th. regnal year. (MAR., 1916). On the other hand, the Komaralingam copper plates of the Punnata King Ravidatta indicate the occupation of the Kingdom by Durvaniti by positing a break in the regular line of Punnata rulers. (IA., XVIII, 362). The latter plates record the grant of the village of pungisoge by Ravidatta while on his victorious march an in his camp at Kirtipura-a place generally identified in the southern portion of modern Mysore. Whatever be the strength of this identification, if cannot be definitely said what region was comprised in this kingdom of Punnata.

In the first place, it must be remembered that Kirtipura was not its capital, as has often been maintained by writers, but only a camp in the victorious march of King Ravidatta. It is quite possible that he had undertaken a campaign in the attempt to strengthen his possessions, which had suffered during the occupation of Durvaniti. The mention of varuous grants made on the occasion from Kirtipura of places like Kolur, Kodamuku etc., "to persons to whom they belonged," as the grant clearly mentions, only confirm this conclusion. Further, the copper plate grant which gives evidence here is obtained from the village of Komaralingam in the Udumalpet Taluk in the modern district of Coimbatore; and Ptolemy designates a country called 'Ponnuta' as a "land of beryls," so much found in the Kangayam area of the same district. Besides, the donor of the grant, Ravidatta, expressly states that he is making it with the permission of the Cheramman:

"While his, Ravidatta's, victorious camp is at the town of Kirtipura, which is the best of towns, with the permission of Cheramma(n) ........the village known as Pungisoge in the east central desa in the Kudugur nadu which is in the

Punnadu vishaya has been granted." (Komaralingam Copper plates, 11, 11 ff)

As has been already said, several villages like Kolur, Kodamuku, Tanagundur and Elagovanur are mentioned as coming under other grants made on the same occasion. Though these names must still remain unidentified, it is clear that all these places abutted on the Kongu frontier. The location of Pungisoge as mentioned in the above quoted passage, "in the eastcentral desa in the Kudugurnadu (Modern Coorg) only supports this conclusion. The name Elagovanur itself suggests the possibility of a location near to if no Coimbatore itself. That Ravidatta was a feudatory of the Cera sovereign of the time is put beyond doubt by the permission he is said to have obtained from the Cheramman for issuing the grants referred to.

From all these considerations it seems but natural to conclude that the Kingdom of Punnata must have been a small state carved out from parts of S. Mysore and N. Coimbatore during the period of the weak rule of the Gangas over Kongu, possibly immediately after the death of Vishnugopa. This period seems to have offered a golden opportunity for Chera revival. Through silence is no argument the omission of the Chera name in all the victories detailed in the inscriptions of the various Ganga rulers from Kongani I down to Durvaniti is very significant. A few inscriptions from Vellalur in Coimbatore district give the names of two Cera rulers, Kokkandan Viranarayana and Kokkandan Ravikodan who style themselves "sovereign jewels of the luni-solar race (ARE, 1910 pp. 147-'48). Unfortunately there is no indication about their date, except the fact that the letters of the records are of old archaic characters. On the other hand, the style assumed by the kings, "Jewels of the luni-solar race" clearly indicates the Cera-Pandya connection, since the moon (luna) is mentioned. The effective appearance of the Pandya in Kongu occurs only in the VII century AD, so that it may be safely surmised that these inscriptions of the Cera must belong roughly only to this period.

These points of information help us to posit

(a) that the Ceras had come on a decline after the era of the sangam age and it helped the rise of ganga power in Kongu and Karnataka;

(b) that the Ceras made attempts to revive in the VII century AD;

(c) that the Vellalur inscriptions record the establishment of Cera power once again in Kongu;

(d) that the line of rulers of the Komaralingam copper plates were Cera feudatories.

From these deductions the indentification of the Punnata country seems plausible. It must have been a kingdom subordinate to the Ceras comprising parts of Coorg and Coimbatore district. Ptolemy's description of Punnata as "a land of beryl" seems definitely to point to the region of Kangayam in modern Coimbatore Dist, as lying within the kingdom of Punnata (McCrindle: Anc. India). The Mercara copper plates refer to Punnata as a "ten-thousand country;" and, as Mr. Rice contents, it must be the same as the later-day "Padi-Nadu" (Ten country), mentioned in the Yelandur inscription of AD. 1654 (Mys. Inss., P. 283, 334). In locating this region the above mentioned record clearly mentions the place. 'Tarapura,' evidently modern Dharapuram in the district of Coimbatore, which is said to lie SE of the kingdom (Ibid, p.334). 'The fact that equidistant to both Kangayam and Dharapuram (lying within a distance of six miles) is Padiyur, which is still famous for the far-famed beryls of Ptolemy, must be taken as giving a very strong cnfirmation to the view here advanced. That Coorg and this region of Coimbatore district must have once formed a unit in early times is seen from what the celebrated historian of Mysore, Col. Wilks, records in his "History of Mysore":

"In the southern part of Mysore the Tamil language

is at this day named the Gangee from being best known

to them as the language of the people of Kankayam. (Wilks, Mysore, p. 4, F, N.2) On the other hand, the same Wilks bears testimony to the fact that for some time the Cera king had complete mastery over this region, when he says:

"Cheran united Kangiam and Salem to the dominions of Kerela of Malabar."(Op., cit., p.5).

Even the name 'Punnata' and be explainted. It seems to be just a corruption of the name, 'Pounnadu' the land of gold. That there was much gold to be had from the region of Coorg and Kongu is unexceptionalble. While the Mysore gold minies bear evidence to this in some indirect way, the XVII century Tamil work, Maduraikalambakam speaks of the "gold that is found in Kondu" (Konguraippon), thus bearing a direct testimony to the Kongu wealth of gold. (The term Ponnadu seems to have been analogous to the name of the Cola country watered by the cauvery, Viz., the 'Punalnadu'.

Thus we are able to posit that the region of modern Coimbatore was a central hearth of Jainism in the south at least three conturies before the Christian era and that it continued to be so for a long time afterwards certainly through-our the period of the Ganga rule. An inscription of the XII century which referring to the Hoysala conquest of Kongu under Vishnuvardhana (1120 AD), Speaks of his general in that region, Gangarajah of great fame as" :a devout Jain. "(See Sastri; Colas, II, i). We need not try to trace the later history of Jainism in Kongu. Probably it came on a period of steady decline from that date onwards. But what has been so far said is enough to explain the numerous Jain vestiges in this region, to be seen to this day.

[edit] Political History

The first Ganga king Kongunivarma mahadirayan crowned himself at Vijayaskandapuram (later called Gangeyam-Kangayam after the Gangas)(ref:Kongudesa rajakkal). The Ganga genealogy and chronology have presented many problems to the historian. The first ruler of the dynasty was Konganivarma Madhava (C.350-370 A. D) who worked to establish his power at the expense of the Banas and by expanding in Kongudesa or the Salem region. He thought it wise to be friendly with the Pallavas, a policy which was followed by the early Ganga rulers. He was succeeded by his nephew Madhava II or Kiriya Madhava ( C.370-390 A. D.) who was the son of Dadiga who moved to Dalavanapura. His successor Harivarma (C.390-410 A. D.) is said to have been installed on the throne by the Pallava Simhavarma. During this period, two branches of the Ganga dynasty were established at Paruvi and Kaivara.

Harivarma's son Vishnugopa (C.410-430 A. D.) had a quiet, uneventful reign, and was succeeded by Tadangala Madhava (C.430-466 A. D.). He is said to have been anointed by the Pallava king Skandavarma. His friendly relations with the Pallavas did not prevent him from normalising his relations with the Kadambas. In fact, he married the daughter of Kakusthavarma. He strengthened the Pallava rule by incorporating the Paruvi and the Kaivara branches into the main line. His son and successor was Avinita (C.466-495 A. D.) who consolidated the Ganga position by marrying the daughter of the Raja of Punnata. He remained friendly with the Pallavas, but was reputed to be very stern in his dealings with the enemies.

DURVINITA (C.495-535 A. D.) Avinita's son and successor, Durvinita, was one of the most remarkable rulers of the Ganga family. His succession was a disputed one, as he had to overcome the challenge of his younger step-brother who seemed to have secured the assistance of the Pallavas and the Kadambas. The Nallala grant refers to this war of succession; so does the Kadagattur grant which gives a hint that his younger brother was supported by the Pallava King and that the " Goddess of sovereignty came to the rescue of Durvinita because of his excellent display of valour and determination".

The Pallava interference in the Ganga affairs resulted in a shift in the dynastic relations which hitherto had been cordial. Durvinita could not remain friendly with the Pallavas who had created problems for him by supporting his step-brother. The Ganga monarch swore vengeance on the Pallavas who were routed in the battle of Anderi in his fifth regal year. The Pallavas, however, continued their hostilities and it is likely that they secured the assistance of the Kadambas in their attempt to tame Durvinita. In the protracted war that ensued, several pitched encounters were fought, and the Gummareddipura record informs us that Durvinita overcame his enemies at Alattur, Porulare and Pernagra. It is possible that these victories enabled him to extend his power over Kongudesa and Tondaimandalam.

Durvinita was able to cement his friendship with the newly emerging Chalukya power. He gave his daughter to Chalukya Vijayaditya; and when his son-in-law became a victim of the Pallava aggression, Durvinita championed the Chalukyas and installed his grandson Jayasimha on the Badami throne. The timely help of the Ganga monarch did much to save the Chalukyas, and on this sure foundation was built a tradition of a durable friendship between the two ruling families.

The Gummareddipura and the Uttanur plates describe Durvinita as the Lord of Punnata. In fact, his mother was Jyeshtadevi, the daughter of Skandavarma of Punnata. It is possible that there were no male heirs to the Punnata throne and naturally the sovereignty of that Kingdom devolved upon Durvinita.

The religious outlook of Durvinita was marked by tolerance. Though he was a worshipper of Vishnu and a performer of Vedic sacrifices like Hiranyagarbha, he was a pupil of the Jaina preceptor Pujyapada. His court was adorned by many Jaina scholars. His religious catholicity is reflected in the generous patronage he extended to all religious sects.

Himself an eminent scholar, Durvinita evinced keen interest in promoting literary cultivation. The renowned Sanskrit poet Bharavi is said to have visited the Ganga court during this period. Durvinita is supposed to have written a commentary on the fifteenth canto of Bharavi's Kiratarjuniya. He also translated into Sanskrit the Vaddakatha or Brihatkatha of Gunadya, which was originally written in the Paisachi language (translated by his vassal Konguvelir to Tamil). He is also credited with the authorship of 'Sabdavatara', a work on grammar. His Nallala grant hails him as an expert in the composition of various forms of poetry, stories and dramas. In fact, Nripatunga's Kavirajamarga hails him as one of the early writers in Kannada.

The many-sided accomplishments of Durvinita are recorded on the Nallala grant. He is compared to Kautilya in expounding the science of polity; to Narada, Tumburu or Bharatadeva in his knowledge of music and dance; to Charaka and Dhanvantri in the knowledge of medicine or to Parasurama in the use of arms. He is referred to as endowed with three constituents of royal power, namely, Prabhusakti (imperial power), Mantrasakti (the power of discretion) and Utsahasakti (the power of active will). His political achievements, military victories, diplomatic skill and many sterling qualities of head and heart prove that his claims were justified. Durvinita was indeed a great ruler of the Ganga family.

[edit] Religion and communal structure of the Gounders:

The Gounders are followers of the traditional form of Hinduism. In earlier times a sizeable population followed Jainism (Vijayamangalam, Jinapuram). The Gounders follow the system of Gotra, popularly called "Kootam" in which persons from the same Kootam do not marry one another as they are considered to have descended from the same ancestor. Each Kootam has its own Kulaguru, who is traditionally respected. (This fact is generally skipped by Dravidian historians). Every Kootam also has a Kuladeivam or a Clan Deity. Some of the Kootams are:

* Adhitreya Kumban
* Aadai
* Aadhi
* Adhirai
* Aavan
* Andai``
* Agni
* Aavan
* Anangan
* Andhuvan
* Ariyan(noble)
* Alagan
* Bharatan (descendants of Bharata)
* Bramman
* Devendran
* Dananjayan (descendants of Arjuna)
* Danavantan
* Eenjan
* Ennai
* Indran
* Kaadan
* Kaadai (Kaadava kings-kuladeivam at Keechakanoor (Keeranur)-the Kichakan of Mahabharatam)- largest of kootams with branches nasiyanur kadai,perunthurai kadai,attur kadai,
* Kaari
* Kaavalar
* Kadunthuvi
* Kalinji
* Kambakulathaan
* Kanakkan
* Kanavaalan
* Kannan (descendants of Kannuva rishi-probably the original Ganga dynasty)- 2nd largest kootam.
* Kannandhai
* Karunkannan
* Kauri
* Kavalan
* Kiliyan
* Keeran
* Kodarangi
* Koorai
* Kuruppan
* Kotrandhai
* Kottaarar
* Kovar
* Koventhar
* Kumarandhai
* Kundali
* Kungili
* Kuniyan
* Kunnukkan
* Kuyilan
* Kuzhlaayan
* Maadai
* Maadhaman
* Maathuli
* Maavalar
* Maniyan
* Mayilan
* Mazhluazhlagar
* Medhi
* Meni
* Meenavan
* Moimban
* Moolan
* Mooriyan
* Mukkannan
* Munaiveeran
* Muthan
* Muzhlukkadhan (same as porulthantha)- 3rd largest kootam.
* Naarai
* Nandhan
* Neelan
* Neerunni
* Neidhali
* Neriyan
* Odhaalar
* Ozhukkar
* Paaliyan
* Paamban
* Paanan
* Paandian (Pandya dynasty)
* Paadhari
* Padaithalaiyan
* Padhuman
* Padukkunni
* Paidhali
* Panaiyan
* Panangadan (Elumathur Kadais and Maruthurai Kadais-distinct from Kadais,note:Salem and Namakkal dist Kadais dont marry into this kootam)
* Panjaman
* Pannai
* Pannan
* Paamaran
* Pavalan
* Payiran (Mandradiyar's kootam)
* Periyan
* Perunkudi
* Podiyan
* Ponnan
* Poochadhai (Bhoothan+thanthai-descendants of Jain God Arhadeva(ref:Tamil grammar books)
* Poodhiyan
* Poosan
* Porulthantha (same as mulukadhan)
* Punnai
* Puthan
* Saakadai (same as Kaadai)
* Sathandhai (Saathan+thanthai-descendants of Jain tirthankara Rishaba deva(ref:Tamilgrammar)
* Sathuvaraayan (meaning:good rulers)
* Sanagan (Janakar's descendants)
* Sedan
* Sellan
* Sempoothan
* Semvan
* Sengannan
* Sengunni
* Seralan
* Sevadi
* Sevvayan
* Silamban
* Soman
* Soolan
* Sooriyan (Suriyavamsam)
* Sothi
* Sowriyan (Suriyavamsam)
* Surapi
* Thanakkavan
* Thavalayan
* Thazhinji
* Themaan
* Thodai
* Thooran
* Thorakkan
* Thunduman
* Uvanan
* Uzhavan
* Vaanan(Vaani)
* Vannakkan
* Veliyan
* Vellamban
* Vendhai
* Viliyan
* villi
* Vilosanan
* Viradhan (descandants of Viratas of Mahabharata's)
* Viraivulan

[edit] Royal houses and gotras:

Various royal dynasties settled in Kongu nadu mainly to flee Kalabhara (forefathers of Kallar, Maravar, Agamudayar and Vanniyar) influx. The royals also amalgamated into the Gounder caste.

* Kaalingarayar-Kings of Kalinga Ganga dynasty(Eastern Ganga dynasty)
* Vaanavarayar-Bana dynasty
* Pallavarayar-Pallava dynasty
* Palayakottai Mandradiyar-cheiftain
* Cheran kootam-Chera dynasty
* Pandya kootam-Pandya dynasty

The indegenous dynasties are:

* Kannan(Kanvayana)-original Ganga rulers
* Kadai-Kaadava dynasty

[edit] Language of Gounders

The language of the Gounders is the popular Coimbatore Bhashai or Kongu Tamil. It must have been a distinct language as it also shows relations with Eela Tamil,Prakrit-Aprabramsa and Kannada. It was earlier called Kangee or Gangee (Gangeya Bhasai). Mysore, Col. Wilks, records in his "History of Mysore":

"In the southern part of Mysore the Tamil language is at this day named the Gangee from being best known to them as the language of the people of Kankayam". (Wilks, Mysore, p. 4, F, N.2) Later mainstream Tamil assimilated the language yet preserving idiolectical differences and markers.

[edit] The Modern caste:

The Gounder caste is a progressive caste which has excellent personae in various fields. The Coimbatore region flourishes mainly due to their innovation and hardwork in Agriculture, textiles (Salem, Coimbatore, Erode, Tirupur and Karur), Education (Namakkal, Coimbatore, Salem), Poultry Namakkal), Automobiles(Namakkal, Salem), Bus body building (Karur), Milk (Erode Aavin), Edible Oils (Erode), Turmeric (Erode has the largest market in South India).Kongunadu has the highest urban proportion and contributes 2/3rd of Tamilnadu's income. They always form part in all ministeries with important portfolios:

Late Theeran Chinnamalai(Theerthagiri)-king and freedom fighter

* Subbarayan- Cheif minister of Madras state
* Rajkumar Mandradiyar-traditional chief and uncle of Vivek Oberoi
* S.K.Maeilanandan-S.K.M.Cattle feeds
* N.Mahalingam(Sakti sugars, A.B.T parcel service) -industrialist.
* Krishnaraja Vanavarayar-cheiftain and spokesman
* S.V.Balasubramaniam-Well known as S.V.B, Bannariamman groups, Bannari Amman Engineering College
* Late Mohan Kumaramangalam-M.P and erstwhile hero of the theme behind the 'Great Escape',when he escaped from a Nazi concentration camp.
* Late Rangarajan Kumaramangalam-M.P and renown minister, various I.T professionals and industrialists.
* Late C.Subramaniam-M.P. and a well renounced Central Minister during Nehru period plays a vital role in implementing green revolution
* Professor Dr. P.A. Venkatachalam, Founding Chairman, Dept. Of Computer Science, Anna Univeristy
* Suriya-Tamil cinema actor
* Sivakumar-Tamil cinema actor
* Sathyaraj-Tamil cinema actor
* Muttiah Muralitharan-Highest ranked cricket bowler
* K.P.Natarajan-KPN Travels India Limited
* Soundara kailasam-Well known poetess and mother-in-law of Mr.P.Chidambaram
* Late.GP.Somasundaram,MP -Rasipuram(A Good frind of CN.Annadurai(ANNA-A Great Tamil people leader))
* Karthikeyan - former director of the C.B.I
* Nalla.Govindasamy - leader of Kongunadu makkal katchi and former A.C, Tamilnadu police.
* Various bureaucrats

[edit] Subgroups

There are certain small sub groups who also follow the same customs and are also called by the same name among the Gounders which are getting amalgamated nowadays into the mainstream,some of the differences are (mentioned number two group is the mainstream),

* Nattu Gounders-Kattu Gounders = of east and west Kongu divisions.
* Narambukatti Gounders (Vadakarai vellalars)-Senthalai Gounders = of north and south of river Bhavani.
* Padathalai Gounders - Senthalai Gounders = the people who joined and abstained Tippu sultan's army respectively)(found mostly in the Vijayamangalam belt).
* Irumudi Gounders - Vellala Gounders = Gounders who fell under two rulers and proper Kongu respectively.

Castes like the Padayachi "Gounders",Vettuva "Gounders"",Vokkaliga "Gounders" and Kurumba 'Gounders" have assumed the title for the sake of respect though they are not referred as Gounders.There is enough caution among the Gounders regarding this.

[edit] Peculiar customs

Various peculiar customs in the caste bothe known and unknown are observed.These have modified in the last two generations and some may even feel new to these.There are variou reasons for these peculiarities.Some are,

* 1.Ancient Tamil vestiges (language,feeding the pulavars with milk and fruit mash,worship of demi gods,moi virunthu or a feast to help a poor relative,etc..,).
* 2.Jaina vestiges (eating before dark,white saree(vella seelai) for widows,preferance for white dress,cooking meat outside the house,etc..,).
* 3.Kshatiriya vestiges (Annamar vazhlipadu(hunter-warrior conflict)udankattaiyeral (sati),kuladeivam,kulaguru,benovalence,marriage customs,giving handicapped children to Modavandis thereby eliminating weak genes,etc..,).

[edit] Marriage customs

Gounders marry outside their Kootam(Gotram) and are renown for their elaborate threeday-marriage extravagenzas. Only some kootams give and take very high dowries, whereas today that is fading away. Their marriage rituals follow the Kshatriya pattern (where the bridegroom goes to the bride's house) and therefore necessarily involve service castes participation.

Another known fact about gounders is that they do not marry anyone out of their caste and if done so they exclude that person from their families. Gounders are people who value their caste and society more than family ties...

The practice of cross cousin marriages like the other south and central Indian people is also followed though lesser in these days.

[edit] Kongu Vellalar Marriage

Kongu Vellala Gounders-Ceremonial Rites in Marriages Who perform rites? Arumaikaarar Arumaikaari Anthanar Naavidhan (Barber) Vannaan (Washer man) Potter (Vetkovar) Paraiyars (Men from paraiya caste) Kammaalar Pandaaram Maadhaari (shoemaker) Porutham paarthal (Examination of the agreement of horoscopes) Sagunam paarthal (Being guided by omens) Mutual visit to the houses of bride and bridegroom Betrothal (Nichayadhaartham or nichaya thaamboolam) Invitation for marriage Kongu Vellalar Marriage

Rituals and customs Kongu Nadu is an ancient one. From the very beginning, Kongu Nadu was part of Tamil Nadu. Kongu means honey; Kongu means fragrance of a flower. Since the country (Nadu) was full of flowers and abundant honey in mountain areas, the country was called by the name ‘Kongu Nadu'. The Kongu Vellalar are sons of the soil. They live in one third land area of Kongu Nadu. Even though all the people who take to agriculture are called Vellalar, the word ‘Kongu Vellalar' refers to only Kongu Vellalar gounders.

Kongu Vellalar Marriage The Vellalar were of great assistance to the king by being in various positions and ranks in the army. They also got the title 'Kamindan' from the king for their meritorious service and loyalty. Later the title got modified as ‘Gounden'. To streamline the living together of the boy and the girl, certain regulations and procedures were created. The procedures and habits as per certain regulations later became ‘rites'. The performance of all the rites collectively in a sequence is called marriage.

Kongu Vellala Gounders-Ceremonial Rites in Marriages The various rites being performed nowadays in the marriage ceremony of Kongu Vellalar community are unique in nature. Each and every rite is performed for some specific reason. The original rites performed centuries ago in Kongu Vellalar marriage ceremony which resembled ‘Sanagam’ age rites have undergone minor changes and modifications from technology and consequent changes in customs, habits and facilities. Some rites have ceased to exist because of their having become obsolete.

The rites which are being performed nowadays in Kongu Vellalar marriage ceremony reflect the superior character, rich culture and high tradition of Kongu Vellalar community.

Who perform rites? All the ceremonial rites relating to Kongu Vellalar marriage are performed by ‘arumaikaarar’ ,arumaikaari, naavidhan (barbar), washer man (vannaan) and such others who are closely associated with the occupation of Kongu Vellala Gounders.

Arumaikaarar An ‘arumaikaarar’, who is a respected elderly member of the community, is the prime person for performing the marriage rites of Kongu Vellalar. The arumaikaarar is also used to be called ‘arumaiperiyavar’, 'seerkaarar’ and ‘pudavaikaarar’. The aruamikaarar should have wife and child/children.

On the specified day, the three arumaikaarars, after planting the ‘Muhurthakaal’, will go to an anthill of white ants, offer prayer, gather sacred earth in three baskets and bring the same to the wedding place

Arumaikaari A women gets the name arumaikaari after the performance of certain rites on her by an arumaikaarar at the time when her son or daughter has attained age for marriage. The rite relating to this is called ‘Ezhudhingam’, as mentioned by Thiru R.Venketeswaran in his research paper titled ‘Vennandhur Vattaara Kongu Vellalar Vaazhviyal’. The arumaikaari ( the women who has undergone the process of ezhudhingam) along with the arumaikaarar will perform all the rites relating to women.

The rites being performed on men or women who wish to become arumaikaarar or arumaikaari respectively clearly point out that only those who are respected elders, who are well experienced and who are having spouse and child/children, are qualified to perform the rites of a marriage ceremony.

Anthanan The Anthanan or te Brahmin was the first to be consulted in the initiation of the ceremony according to the Mangala Vazhthu.Then during the Mangiliyam or the kodi(Thali) time,the Brahmin recited the appropriate slokams from the vedic texts.

Naavidhan (Barber) Next to arumaikaarar, the naavidhan (barbar) plays an important role in conducting the rites of the marriage ceremony of Kongu Vellalar. The naavidhan is called ‘Kudimagan’. The Kudimagan’s important works in the conduct of the marriage are to invite all relatives for the marriage, to perform each and every rite of the marriage ceremony along with the arumaikaarar, to recite the ‘mangala vaazhthu’ song and to announce and call the relatives concerned before performing each rite.

Vannaan (Washer man) The marriage pandhal (a temporary shed with a roof made of plaited coconut leaves) will be decorated with colorful clothes on all sides including the top by the washer man. Cloths will be laid down on the path to enable the newly wedded couple to walk on the same when the couple comes out from the same when the couple comes the decorated marriage platform.

Potter (Vetkovar) The vetkovar is one who makes earthen pots. The Sangam works praise the potter as a vessel-making king. The potter will make and supply earthen pots required for performing the marriage rites. There was an agreement between Kongu Vellalar and potters to the effect that the potters will receive paddy and money from the Kongu Vellalar in return for the post supplied, as mentioned in ‘Madurai Pattayam’ (grant inscribed on copper plate).

Paraiyars (Men from paraiya caste) The paraiyars will beat the Kettle –like drums and make loud musical noise during the marriage of kongu Vellalar.

Kammaalar The `Kammaalar` are artisans who work in wood. The kammaalar will make and supply all the agricultural instruments and tools required by the Kongu Vellalar. They will also make and supply things such as wooden plate, ladle, salt box, special box with five compartments used to keep spices for cooking, which are required for performing the rite `madaikalam vaithal` in the marriage ceremony.

Pandaaram The pandaarams used to perform pooja for village gods. The pandaarams are also very good in cooking and they undertake the work of cooking also in Kongu Vellalar marriages.

Maadhaari (shoemaker) The maadhaari or sakkili people are also involved in Kongu Vellalar marriages. These people make new chappals for bridegroom as well as bride and give them for a consideration. Wearing of new chapples made and supplied by the maadhaari is also a rite in Konge Vellalar marriage ceremony.

Porutham paarthal (Examination of the agreement of horoscopes) Tholkaappiyar says that there are ten aspects of agreement (porutham) to be looked in to between the boy and girl. They are birth, quality of family, strength, age personality, attachment, humility, compassion, knowledge and wealth.

Sagunam paarthal (Being guided by omens) Apart from seeing the horoscope, there was also the practice of taking guidance from omens (sagunam paarthal) in temples of respective ‘kuladheivams’. Keeping flowers in front of god and watching the movement of the flower, listening to the voice and sound of lizard are some of omens, which are looked at before taking a decision on matrimonial matters. Only if the omen is good and positive, the green signal for the marriage will be given.

Mullai paattu’, a Sangam Tamil poem, says that aged women will worship the God with paddy and flowers, praying for permission to take the decision on marriage alliance and hoping that good things will happen in future by this deed.

Mutual visit to the houses of bride and bridegroom After coming to a decision that the proposal for marriage is satisfactory and can be gone through, the bridegroom’s family members and close relatives will visit the house of the bride and see for themselves the state of affairs, the house, the land, quality of living, status and other such things and in the same manner, the bride’s family members and close relatives will visit the bridegroom’s house. Only after knowing and evaluating all these aspects and getting themselves satisfied with all relevant matters, will consent be given to the next stage called betrothal (nichayadhaartham).

Betrothal (Nichayadhaartham or nichaya thaamboolam) After taking a decision that the marriage can be conducted, an auspicious day will be chosen and on that day, the bridegroom’s family along with relatives and friends will go to the bride’s house. The bride’s parents as well as bridegroom’s parents are called ‘Sambandhi’. A plate containing fruits, betel and areca nut will be kept on a tripod. Persons from bride’s side and the bridegroom’s side will sit opposite to each other, with the tripod kept in between them and start holding discussions. The bridegroom’s side will tell the bride’s side that they have come to request their consent for the marriage alliance and the bride’s side will reciprocate by giving their consent with pleasure. Then the two sides will exchange plates containing coconut and fruits. The girl will be called and given a plate containing new dresses and presents. After receiving the same, the bride will enter the dressing room and come out after wearing the new dress given by the bridegroom’s side. The bride will be asked to keep in her lap betel, areca nut, turmeric, lemon, etc. and pay regards and respect to the elders present on that occasion to grace the betrothal function. By mutual consent, the date and time and the venue of the marriage are fixed. Thereafter, the bride’s family hosts a feast called ‘parupanchotru virundhu’ (feast including rice and dhal) to mark the end of the betrothal event. In this context, it is to be pointed out that the bridegroom’s side will not take food in bride’s house unless and until the marriage is fixed and confirmed. This has been mentioned by Pulavar T.P.Chinnasami in his book ‘Thirumana Sadangugalil Panpaadu’.

Invitation for marriage Nowadays marriage invitation cards are printed and mostly sent by post. Only close relatives and close friends are invited personally by handing over invitation cards. In those days, the kudimagan used to go to each and every house in person for extending the invitation for marriage. The kudimagan will also specify the number of invitees in each house for the marriage. Even if person from the bride’s family or bridegroom’s family invited personally, the invitees will not attend the marriage unless the kudimagan comes in person and extends the invitation. Such was the importance attached to the extends the invitation. Such was the importance attached to the kudimagan’s invitation in those days in Kongu Vellalar marriages.

Rites before marriage As soon as the marriage is fixed, the relatives will voluntarily come forward to involve themselves in all the work relating to the marriage in bride’s house and bridegroom’s house. The relatives consider it an honour to go to the marriage house and do the works relating to the marriage. Work such as steaming paddy, cutting firewood, serving food to guests, erection of pandhal for the marriage is carried out only by relatives. All these actions and deeds show that in Kongu Vellalar community, the relatives are given due respect and that they render help voluntarily, bound by strong love and affection. The Kongu Vellalar marriage is an ancient one. It has unique qualities. The various rites in Kongu Vellalar marriages are conducted by an elderly person of the Kongu Vellalar community itself, called ‘Arumaikaarar’. Raising of sacrificial fire and chanting of vedic hymns do not find a place in the marriage ceremony of Kongu Vellalar. The marriage rites reveal the fine qualities and rich traditions of Kongu Vellalar community. Wide publicity is given for the celebration of temporary structure (pandhal), cutting firewood and the loud beating of musical instruments. The events and rites such as ‘pariyam’ idudhal, betrothal, kulam kodhudhal and muhurthakaal naattudhal serve as evidence for the marriage. The rite “Aarathi eduthal” (a plate containing water mixed with turmaric and lime waved before newly married couple), “Senjoru aindhadai suttrudhal” (waving rice balls before newly married couple), and ‘Arugumanam seidhal’ are performed with a view to eliminating the blight caused due to evil eyes. Fasting and ‘Kaappu Kattudhal’ are rites which mark the determination of the bride and the bridegroom to enter into a new life . Tying of thaali by the bridegroom around the neck of the bride and exchanging of garlands in the presence of all gathered for the marriage ceremony mark the completion of the wedding. The blessings for the couple through mangala vaazhthu song are also considered to be the blessings of the people present for the marriage ceremony. ‘Tharrai varthal’ and ‘Kaithalam pattrudhal’ are rites which point out the rights and responsibilites of the bride and the bridegroom. Events such as steaming of paddy (nel vega vaithal), Cutting firewood and erection of pandhal (temporary structure) indicate the closeness among relatives. The rite ‘thaayudan unnal’ (‘thaayudan unnal’ is a very good quality) adds glory to the women community. The rite ‘inai cheer’ is a rite which shows the admirable quality of protecting the rights of women. Coming closer of relatives (bride’s family and bridegroom’s family) is made known and exhibited by rites such as ‘Kai Korvai’, ’seer koodai’ procession and ‘pudhy kalandhunnal’. The rite ‘paadha poosai seithal ‘signifies the respect shown by the bride and the bridegroom for their parents. The rite ‘naattukal valhipaadu shows that any important event or activity is commenced only after paying regards and respect for community leaders and obtaining their blessings. When other communities have opened their gateway for Aryan and priestly rites, Kongu Vellalar community has not accepted the above rites for purpose of following. The main purpose of today’s marriage movement is that all the marriage rites should be performed only in Tamil. This is being followed fully in Kongu Vellalar marriages. In each and every marriage, it is natural that certain rites take place. Marriage with out rites means marriage without irrational and foolish rites. Most of the rites of Kongu Vellalar marriages resembles those in marriages of the Sangam age.

Rich culture, high tradition, customs and habits of Kongu Vellalar, who are the indigenous clan of Tamil Nadu, are revealed in the various marriage rites. The Kongu Vellalar is comparable to the best in the world. The Kongu Vellalar, who were the chief architects of agriculture, can feel very proud of their unique and ancient culture, known extraordinary hard work, hospitality, helping nature, harmonious living with nature as well as othercommunities, courage, respecting women, high standards of living, prosperity and support to deserving.

The Kongu Vellalar marriage can be said to resemble the ‘prajaapathyam’ type marriage. In Kongu Vellalar marriage, the bridegroom’s family goes to the bride’s house, propose the marriage and request the consent of the bride’s family for the alliance. After obtaining consent from the bride’s family, the marriage takes place.

Kongu Vellalar Marriage Rites and Marriage Venue In the Past, kongu Vellalar marriages took place in bride’s house. In those days, it was the practice that only very close relatives were invited for the marriages. However, nowadays relatives, friends, neighbors and other known persons are being invited in large numbers for the marriages. For want of sufficient space and other needed facilities, the marriages are not held in the houses, but held in marriage halls which have come up in large numbers to suit the budget and requirements of all categories of people.

Marriage Season Dr Sasivalli, in her book ‘Thamizhar Thirumanam’ has stated as follows: Ancient Tamils considered spring (April-May) Season, day with moon and rogini and early morning time suitable for conducting the marriages. With passage of time, changes and modifications took place in season, day and time.

Kongu Vellalar do not conduct marriages in the months of Aadi and maargazhi. Generally, they do not choose even Chithirai for conducting the marriage. Marriages are held mostly in the months of Vaikaasi, Aani and Asvani taking into consideration the fact that the season will be good during these months and also jasmine flower of lovable fragrance which is required in large quantities for the marriage, will be available in plenty during this season. The marriages of Kongu Vellalar are celebrated for three consecutive days The First day event The first day event is called ‘Naal virundhu’. On this day, close relatives of the bride and bridegroom will host feast for the bride’s family and bridegroom’s family respectively. The Second day event On the second day, marriage arrangements will be done by brining together all relatives. Events such as erection of pandhal (temporary shed), cutting of ‘Muhurtha Kaal’, hairdressing of bridegroom by kudimagan, informing the marriage event to village community by drum beating, hosting of feast for the relatives in the bride’s family as well as bridegroom’s family, bridegroom leaving for the bride’s house will take place on the second day. The marriage event will take place in bride’s house. The Third day event The mukurtham will take place on third day. The bride and the bridegroom will be seated on the marriage platform on completion of appropriate rites. The thaali (mangala naan) will be tied by the bridegroom around the bride’s neck and mangala vaazhthu song will be recited.

The marriage events will come to a close with the serving of grand feast to all relatives, friends and neighbors. The marriage events will be performed by a respected elderly person of the community itself called arumaikaarar. This section explains the various events of the marriage ceremony. All the rites are performed only in the Tamil language.

Kongu Vellalar Marriages in Tamil Literatures Kongu Vellalar had held high positions such as chieftains and army generals. Hence rites relating to government administration and war find their places in Kongu Vellalar marriages The events such as bridegroom riding a horse in olden days, giving gifts and presents including weapons are examples of the above. The main occupation of Kongu Vellalar was agriculture and they excelled in it by their hard work and dedicated efforts. Hence agriculture related rites such as boiling paddy and seer koodai formed part of the marriage rites of Kongu Vellalar.

‘Mangala vaazhthu’ song The mangala vaazhthu song, which is, recited only in kongu Vellalar marriages. This song explains in detail and in sequence all the events related to a marriage from the beginning to the end. The song has been written in such a way that it describes the marriage events in a grand manner as if it is taking place in a king’s family. The Status, life, style, culture, and nature of society and relationship of Kongu Vellalar are very well brought out by the above song. The mangala Vaazhthu song is qualified to be spoken literature.

The art of marriage Kongu Vellalar strives their best to lead a successful and prosperous domestic life after marriage.